grande - Wikcionariu (original) (raw)

Pronunciación y silabación: [ ˈɣɾa(ŋ)n.de ]

Anagrama: graden

Etimoloxía: Del llatín grandis.

singular masculín, femenín y neutru grande ; plural masculín y femenín grandes

  1. Superior en tamañu o númberu a un determináu patrón tomáu como midida.
    La Corredoria ye un barriu grande.
  2. De más edá, que tien más años.
    Cuando fui más grande, dexé de dir al circu, y mira que me prestaba.
  3. Que nun refuga compartir lo que tien.
    El mio tíu siempre foi mui grande, pidíes-y cualquier cosa y dábatela ensin preguntar.
  4. Que tien importancia, que ye bono.
    • Nun foi un gran alcalde, nun fixo nada pol conceyu nos doce años de gobiernu.
  5. Que presume de les sos cualidaes.
    Calla yá, que yes mui grande tu y siempres tas metiendo la pata colo que dices.

_Usu_[editar]

_Sinónimos_[editar]

_Antónimos_[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

«grande»: arrogante, que da

«grande»: con/d'importancia

Pronunciación y silabación: portugués européu [ ˈɡɾɐ̃.dɨ ]; portugués brasilanu [ ˈɡɾɐ̃.d͡ʒi ]

singular masculín y femenín grande; plural masculín y femenín grandes

  1. Grande (superior en tamañu/númberu).
  2. Grande (con/de más edá).
  3. Grande (con/d'importancia).

Términos rellacionaos

Antónimos