enor - Wikeriadur (original) (raw)
Ur pennad eus ar Wikeriadur, ar geriadur liesyezhek frank a wirioù.
Brezhoneg
Etimologiezh
Eus al latin honor.
Meneget e Catholicon Jehan Lagadeuc (1464) : enor.
Anv-kadarn
enor /ˈẽːnor/ (liester : enorioù, enoroù)
- Salokras, aotrou, trugarez, N'veritan ket an enor-se. — (Fañch an Uhel, Soniou Breiz-Izel 1, Pariz, 1890, 1971, p. 178.)
- Un amzer a zo bet, hag e oa un enor
Bezañ ganet e Breizh, bezañ anvet Breizhad.[1]
- paotr a enor, paotr-enor
- plac'h a enor, plac'h-enor
- troienn: en enor da
