spuro - Vikivortaro (original) (raw)

spuro

Kazo Ununombro Plurnombro
Nominativo spuro spuroj
Akuzativo spuron spurojn
  1. Postlasita enpremo, marko, signo, laŭ kiu eblas ekscii, kiu aŭ kio pasis, kion iu faris aŭ kio okazis.
    Li sekvis lupon per spuro.
    Ni trovis spuraron de urso en la arbaro.
    Tiu detektivo kapablis spuri (serĉi, rimarki kaj sekvi spurojn).
    La infano senspure malaperis kaj neniu sukcesis trovi lin.
angla: spooren, footprinten, tracken, traceen, trailen franca: tracefr ina, empreintefr ina, vestigefr vira, indicefr vira germana: Spurde ina hispana: huellaes ina, pisadaes ina, impresiónes ina, indicioes vira itala: tracciait ina, ormait, indicioit vira portugala: indíciopt vira