Nube (original) (raw)

Nube
Instancia de tipo de fenómeno meteorolóxico Subclase de tempo atmosféricometeoro Causa de parélio (pt) Estudado por nefoloxía
Características Material / ingrediente vapor de auga gotícula (pt) cristal de gelo (pt)
Códigos e identificadoresFreebase/m/0csby
Fontes e ligazóns Descrito pola fonte Enciclopedia soviética armenia, volume 1 pp. 328 Encyclopædia Britannica "1911 Encyclopædia Britannica/Cloud (en) "Gujin Tushu Jicheng "Q96593887 "Metropolitan Museum of Art Tagging Vocabulary Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron "Q24463164 "Pequeno Dicionario Enciclopédico de Brockhaus e Efron "Q24814062 "Meyers Konversations-Lexikon, 4ª edición (1885–1890) "Q125600259 "
Wikidata G:Commons C:Commons

Nubes (vista por riba).

Voando de Madrid a Compostela.

Cumulonimbus cloudscape over Borneo

Unha nube[1] é un hidrometeoro visible formado pola acumulación de cristais de xeo e/ou pingas de auga microscópicas suspendidas na atmosfera, como consecuencia da condensación do vapor de auga.[2] Xeralmente de cor branca, pode escurecerse ao aumentar o seu espesor óptico, ata volverse gris escura case negra.

As pingas e os cristais poden estar formados por auga ou outras substancias químicas. Na Terra, as nubes fórmanse como resultado da saturación do aire cando se arrefría ata o seu punto de resío, ou cando adquire suficiente humidade (normalmente en forma de vapor de auga) dunha fonte adxacente para elevar o punto de resío ata a temperatura ambiente.

As nubes sitúanse na homosfera da atmosfera da Terra, que inclúe a troposfera, a estratosfera e a mesosfera. A ciencia que estuda as nubes é a nefoloxía, unha rama da meteoroloxía centrada na formación, composición, densidade, temperatura, evolución, movemento, agrupación e clasificación das nubes. Existen dous métodos para denominar as nubes nas súas respectivas capas da homosfera, polo nome en latín e polo nome común.

Os xéneros da troposfera, a capa atmosférica máis próxima á superficie terrestre, teñen nomes latinos debido á adopción universal da nomenclatura de Luke Howard que a propuxo formalmente en 1802. Converteuse na base dun sistema internacional moderno que divide as nubes en cinco formas físicas que, á súa vez, poden dividirse ou clasificarse en niveis de altitude para obter dez xéneros básicos. Os principais tipos de nubes representativos de cada unha destas formas son os stratus, os cumulus, os stratocumulus, os cumulonimbus, e os cirrus . As nubes de nivel baixo non teñen prefixos relacionados coa altitude. Con todo, os tipos estratiformes e estratocumuliformes de nivel medio reciben o prefixo alto-, mentres que as variantes de nivel alto destas dúas mesmas formas levan o prefixo cirro-. En ambos os casos, suprímese estrato- desta última forma para evitar a dobre prefixación. Os xéneros cunha extensión vertical suficiente para ocupar máis dun nivel non levan prefixos relacionados coa altitude. Clasifícanse formalmente como de nivel baixo ou medio en función da altitude á que se forman inicialmente, e tamén se caracterizan máis informalmente como multinivel ou vertical. A maior parte dos dez xeneros derivados por este método de clasificación poden subdividirse en especies e á súa vez en variedades. As nubes estratiformes moi baixas que se estenden ata a superficie da Terra reciben os nomes comúns de néboa e brétema, pero non teñen nomes en latín.

Na estratosfera e mesosfera, as nubes teñen nomes comúns para os seus principais tipos. Poden ter a aparencia de veos ou láminas estratiformes, mechas cirriformes ou bandas ou ondulacións estratocumuliformes. Vénse con pouca frecuencia, principalmente nas rexións polares da Terra. Observáronse nubes nas atmosferas doutros planetas e lúas do sistema solar e máis aló. Con todo, debido ás súas diferentes características de temperatura, adoitan estar compostas, ademais de auga, por outras substancias como metano, amoníaco e ácido sulfúrico.

As nubes troposféricas poden ter un efecto directo sobre o cambio climático na Terra. Poden reflectir os raios entrantes do sol, o que pode contribuír a un efecto de arrefriado onde e cando se producen estas nubes, ou atrapar a radiación de onda máis longa que se reflicte de novo desde a superficie da Terra, o que pode causar un efecto de quecemento. A altitude, a forma e o espesor das nubes son os principais factores que inflúen no quecemento ou arrefriado local da Terra e a atmosfera. As nubes que se forman por encima da troposfera son demasiado escasas e finas para influír no cambio climático. As nubes son a principal incerteza da sensibilidade climática.[3]

A táboa que segue ten un alcance moi amplo, do mesmo xeito que o modelo de xéneros de nubes na que se basea en parte. Existen algunhas variacións nos estilos da nomenclatura entre o esquema de clasificación utilizado para a troposfera (latín estrito excepto para os aerosois superficiais) e os niveis superiores da homosfera (termos comúns, algúns derivados informalmente do latín). Con todo, os esquemas presentados aquí comparten unha clasificación cruzada de formas físicas e niveis de altitude para derivar os 10 xéneros troposféricos,[4] a néboa e brétema que se forma a nivel de superficie, e varios tipos principais adicionais por encima da troposfera. O xénero cumulus inclúe catro especies que indican o tamaño vertical que pode afectar os niveis de altitude.

Os antigos estudos sobre as nubes non se facían de forma illada, senón que se observaban en combinación con outros elementos meteorolóxicos e mesmo con outras ciencias naturais. Ao redor do ano 340 a.C., o filósofo grego Aristóteles escribiu Meteorologica, unha obra que representaba a suma dos coñecementos da época sobre as ciencias naturais, incluídos o tempo e o clima. Por primeira vez, as precipitacións e as nubes das que caían as precipitacións recibiron o nome de meteoros, que procede da palabra grega meteoros, que significa 'alto no ceo'. Desta palabra xurdiu o termo moderno meteoroloxía, o estudo das nubes e o tempo. Meteorologica baseábase na intuición e a simple observación, pero non no que hoxe se considera o método científico. Con todo, foi a primeira obra coñecida que tentou tratar de forma sistemática un amplo abanico de temas meteorolóxicos, especialmente o ciclo hidrolóxico.[9]

Clasificación das nubes troposféricas segundo a súa altitude de aparición: Os tipos de xéneros multinivel e verticais non limitados a un único nivel de altitude inclúen nimbostratus, cumulonimbus e algunhas das especies de cúmulos de maior tamaño.

.Tras séculos de teorías especulativas sobre a formación e o comportamento das nubes, os primeiros estudos verdadeiramente científicos foron realizados por Luke Howard en Inglaterra e Jean-Baptiste Lamarck en Francia. Howard era un observador metódico con sólidos coñecementos de latín, que utilizou para clasificar formalmente os distintos tipos de nubes troposféricas en 1802. Cría que as observacións científicas das cambiantes formas das nubes no ceo poderían desvelar a clave da predición meteorolóxica.

Ese mesmo ano, Lamarck traballara de forma independente na clasificación das nubes e ideara un sistema de nomenclatura diferente que non causou impresión nin sequera no seu país de orixe, Francia, porque utilizaba nomes e frases en francés infrecuentemente descritivos e informais para os tipos de nubes. O seu sistema de nomenclatura incluía 12 categorías de nubes, con nomes como (traducido do francés) nubes brumosas, nubes moteadas e nubes en forma de vasoira. En cambio, Howard utilizou o latín universalmente aceptado, que se impuxo rapidamente tras a súa publicación en 1803.[10] O dramaturgo e poeta alemán Johann Wolfgang von Goethe compuxo catro poemas sobre as nubes e dedicoullos a Howard.

En 1891, a Conferencia Meteorolóxica Internacional adoptou formalmente o sistema de Howard.[10] Este sistema só cubría os tipos de nubes troposféricas. Con todo, o descubrimento de nubes por encima da troposfera a finais do século XIX conduciu finalmente á creación de esquemas de clasificación separados que volveron ao uso de nomes comúns descritivos e frases que lembraban en certo xeito os métodos de clasificación de Lamarck. Estas nubes moi altas, aínda que clasificadas por estes métodos diferentes, son con todo moi similares a algunhas formas de nubes identificadas na troposfera con nomes latinos.[7]

As nubes están constituídas por gotas minúsculas ou cristais de xeo que se forman en torno a núcleos microscópicos, que poden ser de po, na atmosfera. Despois de formadas, as nubes poden ser transportadas polo vento no sentido ascendente ou descendente. No primeiro caso a nube é forzada a se elevar e, debido ao arrefriamento, as gotas de auga poden terminar total ou parcialmente conxeladas. No segundo caso, como xa se indicou, a nube pódese disipar pola evaporación das gotas de auga.

Vídeo time-lapse coa formación de nubes.

Polo tanto, as nubes poden estar constituídas por gotas de auga e cristais de xeo ou, incluso, exclusivamente por cristais de xeo en suspensión no ar húmido. Así, a constitución da nube vai depender da súa temperatura e altitude.

Congreso brasileiro baixo a chuvia.

Hai varios procesos de formación das nubes e das súas consecuentes formas e dimensións.

As nubes son formadas polo arrefriamento do ar ata a condensación da auga sobre unha partícula soluble en suspensión no ar (aerosol) debido á subida e expansión do ar. É o que sucede cando unha parcela de ar sobe a niveis onde a presión atmosférica é cada vez menor e o volume de ar se expande. Esta expansión require enerxía, que é absorbida da calor da parcela, e, por iso, a temperatura descende. Este fenómeno é coñecido por arrefriamento adiabático. A condensación e conxelación ocorren en torno de núcleos apropiados, procesos que resultan do arrefriamento adiabático, o cal, en cambio, resulta de ar ascendente.

Unha vez formada a nube poderá evolucionar, medrando cada vez máis, ou disiparse. A disipación da nube resulta da evaporación, das gotas de auga que a compoñen, motivada por un aumento de temperatura resultante da mestura do ar con outra masa de ar máis quente, polo quecemento adiabático ou, incluso, pola mestura cunha masa de ar seco. Tamén pode ser debida á precipitación en forma de choiva

Unha nube pode xurdir cando unha certa masa de ar é forzada a moverse para riba acompañando o relevo do terreo. Esas nubes, chamadas de “orixe orográfica”, tamén resultan da condensación do vapor de auga debido ao arrefriamento adiabático do ar.

As nubes terrestres atópanse na maior parte da homosfera, que inclúe a troposfera, a estratosfera e a mesosfera. Dentro destas capas da atmosfera, o ar pode saturarse ao arrefriarse ata o seu punto de resío ou ao engadirse humidade dunha fonte adxacente.[11] Neste último caso, a saturación prodúcese cando o punto de resío elévase ata a temperatura do ar ambiente.

O arrefriado adiabático prodúcese cando un ou varios dos tres posibles axentes elevadores -convectivo, ciclónico/frontal ou orográfico- fan que un paquete de ar que contén vapor de auga invisible elévese e arrefríese ata o seu punto de resío, a temperatura á que o ar se satura. O principal mecanismo deste proceso é o arrefriado adiabático.[12] Cando o ar arrefríase ata o seu punto de resío e satúrase, o vapor de auga normalmente condénsase para formar nubes de pingas. Esta condensación prodúcese normalmente en núcleos de condensación de nubes como sal ou partículas de po que son o suficientemente pequenas como para ser mantidas no ar pola circulación normal do ar.[13][14]

Animación da evolución das nubes de cumulus humilis a cumulonimbus capillatus incus

.Un dos axentes é o movemento ascendente convectivo do ar causado polo quecemento solar diúrno a nivel da superficie.[13] A inestabilidade da masa de ar en niveis baixos permite a formación de nubes cumuliformes na troposfera que poden producir chuvascos se o ar é suficientemente húmido.[15] En raras ocasións, a sustentación convectiva pode ser o suficientemente potente como para penetrar a tropopausa e empuxar a cima da nube cara á estratosfera.[16]

A elevación frontal e ciclónica prodúcese na troposfera cando o ar de estable é forzado cara a arriba en frontes meteorolóxicas e ao redor de centros de baixas presións mediante un proceso denominado converxencia.[17] Os frontes cálidas asociados a ciclóns extratropicales tenden a xerar principalmente nubes cirriformes e estratiformes nunha ampla zona, a menos que a masa de ar cálido que se aproxima sexa inestable, nese caso os cúmulos congestus ou cumulonimbos adoitan estar incrustados na capa principal de nubes precipitantes.[18] Os frontes frías adoitan desprazarse máis rapidamente e xeran unha liña de nubes máis estreita, na súa maioría estratocumuliformes, cumuliformes ou cumulonimbiformes, dependendo da estabilidade da masa de ar cálido situada xusto diante da fronte.[19]

O crepúsculo vespertino ventoso, potenciado polo ángulo do Sol, pode imitar visualmente un tornado resultante da sustentación orográfica

.Unha terceira fonte de sustentación é a circulación do vento que forza ao ar para superar unha barreira física, como unha montaña (sustentación orográfica).[13] Se o ar é estable en xeral, non se forman máis que nubes de casquete lenticular. Con todo, se o ar vólvese suficientemente húmido e inestable, poden aparecer chuvascos orográficos ou tormentas eléctricas.[20]

As nubes formadas por calquera destes axentes elevadores obsérvanse inicialmente na troposfera, onde estes axentes son máis activos. Con todo, o vapor de auga que foi elevado á parte superior da troposfera pode ser transportado mesmo máis arriba polas ondas gravitatorias, onde unha maior condensación pode dar lugar á formación de nubes na estratosfera e na mesosfera. [21]

Xunto co arrefriado adiabático que require un axente elevador, existen tres mecanismos non adiabáticos principais para baixar a temperatura do aire ata o seu punto de resío. O arrefriado por condución, por radiación e por evaporación non requiren ningún mecanismo de elevación e poden provocar condensación na superficie, o que dá lugar á formación de néboa.[22][23][24]

Pódense engadir varias fontes principais de vapor de auga ao aire como forma de conseguir a saturación sen ningún proceso de arrefriado: evaporación das augas superficiais ou do chan húmido,[25][11][26] precipitación ou virga,[27] e transpiración das plantas.[28]

A clasificación na troposfera baséase nunha xerarquía de categorías con formas físicas e niveis de altitude na parte superior.[5][6] Estes clasifícanse nun total de dez tipos de xénero, a maioría dos cales poden dividirse en especies e subdividirse á súa vez en variedades, que se sitúan na parte inferior da xerarquía.[29]

Nubes Cirrus fibratus en marzo

As nubes da troposfera adoptan cinco formas físicas baseadas na estrutura e o proceso de formación. Estas formas utilízanse habitualmente para a análise por satélite.[30] Indícanse a continuación en orde ascendente aproximado de inestabilidade ou actividade convectiva.[31]

• As nubes non convectivas (nubes estratiformes) aparecen en condicións de masa de aire estable e, en xeral, teñen estruturas planas en forma de lámina que poden formarse a calquera altitude na troposfera.[32] O grupo das estratiformes divídese por rango de altitude nos xéneros cirrostratus (de nivel alto), altostratus (de nivel medio), stratus (de nivel baixo) e nimbostratos (de varios niveis). [6] A néboa considérase normalmente unha capa de nubes superficiais.[20] A néboa pode formarse a nivel de superficie en aire claro ou pode ser o resultado dunha nube stratus moi baixa que descende até o nivel do solo ou do mar. Pola contra, as nubes estratiformes baixas fórmanse cando a néboa de vento elévase por encima do nivel da superficie en condicións de brisa.
• AS nubes cirriformes da troposfera son do xénero cirrus e teñen o aspecto de filamentos desprendidos ou semifusionados. Fórmanse a grandes altitudes troposféricas nun aire maioritariamente estable con escasa ou nula actividade convectiva, aínda que as manchas máis densas poden mostrar ocasionalmente acumulacións causadas por unha convección limitada de alto nivel onde o aire é parcialmente inestable.[33] Por encima da troposfera pódense atopar nubes parecidas aos cirros, cirrostratus e cirrocúmulos, pero clasificanse por separado utilizando nomes comúns.
• As nubes estratocumuliformes teñen características tanto cumuliformes como estratiformes en forma de rolos, ondulacións ou elementos.[4] Xeralmente fórmanse como resultado dunha convección limitada nunha masa de aire estable coroada por unha capa de investimento.[34] Se a capa de investimento está ausente ou máis alta na troposfera, o aumento da inestabilidade da masa de aire pode facer que as capas de nubes desenvolvan cimas en forma de torretas formadas por acumulacións cumuliformes incrustadas.[35] O grupo estratocumuliforme divídese en cirrocumulus (nivel alto, sen prefixo estrato), altocumulus (nivel medio, sen prefixo estrato) e stratocumulus (nivel baixo).[4]
• As nubes cumuliformes aparecen xeralmente en montóns ou guechos illados.[36][37] Son o produto dunha elevación convectiva localizada, pero xeralmente libre, onde non hai capas de investimento na troposfera que limiten o crecemento vertical. En xeral, as nubes cumuliformes pequenas tenden a indicar unha inestabilidade comparativamente débil. As cumuliformes máis grandes indican unha maior inestabilidade atmosférica e actividade convectiva..[38] Dependendo do seu tamaño vertical, as nubes do xénero cumulus poden ser de baixo nivel ou multinivel cunha extensión vertical de moderada a elevada.[6]
• As nubes cumulonimbus son as nubes de convección libre máis grandes, de grande extensión vertical. Prodúcense en aire moi inestable[13] e a miúdo teñen contornos difusos nas partes superiores das nubes que ás veces inclúen cimas de bigornia.[4] Estas nubes son o produto dunha convección moi forte que pode penetrar na estratosfera inferior.

As nubes troposféricas fórmanse en calquera dos tres niveis (antes chamados «étages») segundo o rango de altitude sobre a superficie terrestre. A clasificación das nubes en niveis realízase habitualmente para a elaboración de atlas de nubes, observación meteorolóxica de superficie,[6] e mapas meteorolóxicos.[39] O rango de altura da base para cada nivel varía en función da zona xeográfica latitudinal.[6] Cada nivel de altitude comprende dous ou tres tipos de xéneros que se diferencian principalmente pola súa forma física.[40][4]

Os niveis estándar e os tipos de xénero resúmense a continuación en orde descendente aproximado segundo a altitude na que normalmente se atopan.[41] As nubes multinivel cunha extensión vertical significativa enuméranse por separado e resúmense en orde ascendente aproximado de inestabilidade ou actividade convectiva.[31]

Nube alta cirrus na parte superior esquerda que se fusiona con cirrostratus á dereita e algúns cirrocumulus no extremo dereito.

Todas as nubes cirriformes clasifícanse como altas, polo que constitúen un único xénero "cirro" (Ci). As nubes estratocumuliformes e estratiformes na franxa de gran altitude levan o prefixo "cirro-", o que produce os respectivos nomes de xénero "cirrocumulus" (Cc) e "cirrostratus" (Cs). Se se analizan imaxes de satélite de resolución limitada de nubes altas sen datos de apoio procedentes de observacións humanas directas, faise imposible distinguir entre formas individuais ou tipos de xénero, e identifícanse colectivamente como "tipo alto" (ou informalmente como "tipo cirro", aínda que non todas as nubes altas son da forma ou xénero cirro).[42]

As nubes altas fórmanse a altitudes de 3.000 a 7.600 m nas rexións polares, de 5.000 a 12.200 m nas rexións temperadas e de 6.100 a 18.300 m nos trópicos.[6]

Escena do amencer dándolle brillo a unha nube altocúmulo stratiformis perlucidus

Altostratus translucidus preto da parte superior da foto engrosándose ata converterse en altostratus opacus preto da parte inferior (véxase tamén "especies e variedades")

As nubes non verticais no nivel medio levan o prefixo alto-, o que dá lugar aos nomes de xénero altocumulus (Ac) para os tipos estratocumuliformes e altostratus (As) para os tipos estratiformes

Cumulus humilis con stratocumulus stratiformis en primeiro plano (véxase tamén 'especies e variedades')

Cumulus humilis clouds en maio

As nubes baixas atópanse desde preto da superficie ata os 2000 m.[6]

Na actualidade, a nomenclatura das nubes segue a pauta iniciada por Luke Howard:

	Cirro
Alto
Estrato
Nimbo

• Estratiformes - desenvolvemento horizontal, cubrindo grandes áreas; de pouco espesor; precipitación de carácter leve e continuo.

• Cumuliformes - desenvolvemento vertical, en grande extensión; xorden illadas; precipitación forte, en pancadas e localizadas.

• Cirriformes: Finas e case transparentes.

• Estratiformes: Moi finas e en grande extensión; son causantes da néboa.

• Líquidas - constituídas por gotículas de auga.

• Sólidas - constituídas por cristais de xeo.

• Mixtas - constituídas por gotículas de auga e cristais de xeo.

De acordo co Atlas Internacional de Nubes da OMM (Organización Meteorolóxica Mundial) existen tres alturas de nubes:

• Nubes altas: base por riba de 6 km de altura - sólidas.
• Nubes medias: base entre 2 a 4 km de altura nos polos, entre 2 a 7 km en latitudes medias, e entre 2 a 8 km no ecuador - líquidas e mixtas.
• Nubes baixas: base ata 2 km de altura - líquidas.

Grupo	Tipo	Subtipo	Formas especiais	exemplos
Cirrus	fibratusuncinus spissatus castellanus floccus	intortusradiatus vertebratus duplicatus	mammatus	Cirrus fibratus	Cirrus
Cirrocumulus	stratiformislenticulariscastellanusfloccus	undulatuslacunosus	virgamammatus		Cirrocumulus stratiformis
Cirrostratus	fibratusnebulosus	duplicatusundulatus		Cirrostratus stratiformis
Altocumulus	stratiformislenticulariscastellanusfloccus	translucidusopacusduplicatusundulatusradiatuslacunosus	virgamammatus	Altocumulus
Altostratus		translucidusopacusduplicatusundulatusradiatus	virgapraecipitatiopannusmammatus	Altostratus
Stratocumulus	stratiformislenticulariscastellanus	translucidusopacusduplicatusundulatus radiatuslacunosus	mammatusvirgapraecipitatio	Stratocumulus
Stratus	nebulosusfractus	opacustranslucidusundulatus	praecipitatio	Stratus
Cumulus	humilismediocriscongestusfractus	radiatus	pileusvelumvirgapraecipitatioarcuspannustuba	Cumulus
Nimbostratus			praecipitatiovirgapannus	Nimbostratus
Cumulonimbus	calvuscapillatus		praecipitatiovirgapannusincusmammatuspileusvelumarcustuba	Cumulonimbus

Cúmulo Mammatus formada durante o Furacán Catarina en 2004, Santa Catarina.

• Cirrus (CI): aspecto delicado, sedoso ou fibroso, cor branca brillante. Lembran colas de cabalo. Fican a 8 mil metros de altitude, nunha temperatura a 0 °C, por iso están constituídas cristais microscópicos de xeo.
• Cirrocumulus (CC): delgadas, compostas de elementos moi pequenos en forma de gránulos e rugas. Indican base de corrente de xato e turbulencia.
• Cirrostratus (CS): veo transparente, fino e esbranquizado, sen ocultar o sol ou a lúa, presentan o fenómeno de halo (fotometeoro). Fican logo debaixo dos Cirrus e tamén están formados por cristais de xeo.
• Altostratus (AS): capas cincentas ou azuladas, moitas veces asociadas a altocumulus; compostas de gotículas superenfriadas e cristais de xeo; non forman halo, cobren o sol; precipitación leve e continua.
• Altocumulus (AC): banco, lenzo ou capa de nubes brancas ou cincentas, tendo xeralmente sombras propias. Constitúen o chamado "ceo ovellado".
• Stratus (ST): moi baixas, en capas uniformes e suaves, cor cinza; coladas á superficie é o neboeiro; presenta topo uniforme (ar estable) e produce chuvisca (orballo). Cando se presentan fraccionadas son chamadas fractostratus (FS).
• Stratocumulus (SC): lenzo continuo ou descontinuo, de cor cinza ou esbranquizada, tendo sempre partes escuras.
• Nimbostratus (NS): aspecto amorfo, base difusa e baixa, moi espesa, escura ou cincenta; produce precipitacións intermitentes e máis ou menos intensa.

Cumulonimbus.

• Cumulus (Cu): contornos ben definidos, aseméllanse a unha coliflor; máxima frecuencia sobre a terra de día e sobre a auga de noite. Poden ser orográficas ou térmicas (convectivas); presentan precipitación en forma de pancadas; correntes convectivas. Cando se presentan fraccionadas son chamadas fractocumulus (FC). As moi desenvolvidas son chamadas cumulus congestus. Son sinal de bo tempo.

• Cumulonimbus (CB): nube de treboada; base entre 700 e 1.500 m, con cumios chegando a 24 e 35 km de altura, sendo a media entre 9 e 12 km; están formadas por pingas de auga, cristais de xeo, gotas superenfriadas, flocos de neve e saraiba. Caracterizadas pola "bigornia": o cumio presenta expansión horizontal debido aos ventos superiores, lembrando a forma dunha bigornia ou zafra de ferreiro, e é formado por cristais de xeo, sendo nubes do tipo Cirrostratus (CS).

• 

• 
  Nubes estratosféricas polares

• 
  Cirros sobre o Monte Corneira

1. ↑ Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para nube.
2. ↑ "Weather Terms". Servizo Meteorolóxico Nacional (Estados Unidos). Consultado o 24 de setembro do 2023.
3. ↑ Ceppi, Paulo; Williams, Ric (11 de setembro de 2020). "Why clouds are the missing piece in the climate change puzzle". The Conversation (en inglés). Consultado o 24 de setembro do 2023.
4. 1 2 3 4 5 World Meteorological Organization, ed. (2017). "Cloud Identification Guide, International Cloud Atlas". Consultado o 24 de setembro do 2023.
5. 1 2 E.C. Barrett and C.K. Grant (1976). "The identification of cloud types in LANDSAT MSS images". NASA. Consultado o 24 de setembro do 2023.
6. 1 2 3 4 5 6 7 8 World Meteorological Organization, ed. (2017). "Definitions, International Cloud Atlas". Consultado o 24 de setembro do 2023.
7. 1 2 World Meteorological Organization, ed. (2017). "Upper atmospheric clouds, International Cloud Atlas". Consultado o 24 de setembro do 2023.
8. ↑ de Valk, Paul; van Westhrenen, Rudolf; Carbajal Henken, Cintia (2010). "Automated CB and TCU detection using radar and satellite data: from research to application" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 16 November 2011. Consultado o 24 de setembro do 2023.
9. ↑ Frisinger, H. Howard (1972). "Aristotle and his Meteorologica". Bulletin of the American Meteorological Society 53. p. 634. ISSN 1520-0477. doi:10.1175/1520-0477(1972)053<0634:AAH>2.0.CO;2.
10. 1 2 World Meteorological Organization, ed. (1975). International Cloud Atlas, preface to the 1939 edition I. pp. IX–XIII. ISBN 978-92-63-10407-6. Consultado o 24 de setembro do 2023.
11. 1 2 Bart van den Hurk; Eleanor Blyth (2008). "Global maps of Local Land-Atmosphere coupling" (PDF). KNMI. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 25 de febreiro de 2009. Consultado o 25de setembro do 2023.
12. ↑ Nave, R. (2013). "Adiabatic Process". gsu.edu. Consultado o 25 de setembro do 2023.
13. 1 2 3 4 Elementary Meteorology Online (2013). "Humidity, Saturation, and Stability". vsc.edu. Arquivado dende o orixinal o 2 de maio de 2014. Consultado o 25 de setembro do 2023.
14. ↑ Horstmeyer, Steve (2008). "Cloud Drops, Rain Drops". Consultado o 25 de setembro do 2023.
15. ↑ Freud, E.; Rosenfeld, D. (2012). "Linear relation between convective cloud drop number concentration and depth for rain initiation". Journal of Geophysical Research 117 (D2). pp. n/a. Bibcode:2012JGRD..117.2207F. doi:10.1029/2011JD016457.
16. ↑ Long, Michael J.; Hanks, Howard H.; Beebe, Robert G. (xuño de 1965). "TROPOPAUSE PENETRATIONS BY CUMULONIMBUS CLOUDS". Arquivado dende o orixinal o 3 de marzo de 2016. Consultado o 25 de setembro do 2023.
17. ↑ Elementary Meteorology Online (2013). "Lifting Along Frontal Boundaries". vsc.edu. Consultado o 25 de setembro do 2023.
18. ↑ "Mackerel sky". Weather Online. Consultado o 25 de setembro do 2023.
19. ↑ Lee M. Grenci; Jon M. Nese (2001). A World of Weather: Fundamentals of Meteorology: A Text / Laboratory Manual (3 ed.). Kendall/Hunt Publishing Company. pp. 207–212. ISBN 978-0-7872-7716-1. OCLC 51160155.
20. 1 2 Pidwirny, M. (2006). "Cloud Formation Processes" Arquivado 20 de decembro de 2008 en Wayback Machine., chapter 8 in Fundamentals of Physical Geography, 2nd ed.
21. ↑ About NLCs, Polar Mesospheric Clouds, from Atmospheric optics
22. ↑ Ackerman, p. 109
23. ↑ Glossary of Meteorology (2009). "Radiational cooling". American Meteorological Society. Arquivado dende o orixinal o 12 de maio de 2011. Consultado o 16 de outubro do 2023.
24. ↑ Fovell, Robert (2004). "Approaches to saturation" (PDF). Universidade de California, Os Ánxeles (UCLA). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 25 de febreiro de 2009. Consultado o 16 de outubro do 2023.
25. ↑ Pearce, Robert Penrose (2002). Meteorology at the Millennium. Academic Press. p. 66. ISBN 978-0-12-548035-2.
26. ↑ JetStream (2008). "Air Masses". National Weather Service. Arquivado dende o orixinal o 24 de decembro de 2008. Consultado o 26 de marzo do 2024.
27. ↑ National Weather Service Office (2009). "Virga and Dry Thunderstorms". Spokane, Washington: National Oceanic and Atmospheric Administration. Consultado o 26 de marzo do 2024.
28. ↑ Reiley, H. Edward; Shry, Carroll L. (2002). Introductory horticulture. Cengage Learning. p. 40. ISBN 978-0-7668-1567-4.
29. ↑ World Meteorological Organization, ed. (2017). "Principles, International Cloud Atlas". Consultado o 3 de maio do 2024.
30. ↑ E.C. Barrett; C.K. Grant (1976). "The identification of cloud types in LANDSAT MSS images". NASA. Consultado o 8 de decembro do 2024.
31. 1 2 Pilotfriend, ed. (2016). "Meteorology". Pilotfriend. Consultado o 8 de decembro do 2024.
32. ↑ NASA, ed. (2015). "Stratiform or Stratus Clouds". Arquivado dende o orixinal o 23 de xaneiro de 2015. Consultado o 9 de decembro do 2024.
33. ↑ World Meteorological Organization, ed. (2017). "Cirrus, International Cloud Atlas". Consultado o 9 de decembro do 2024.
34. ↑ Laufersweiler, M. J.; Shirer, H. N. (1995). "A theoretical model of multi-regime convection in a stratocumulus-topped boundary layer". Boundary-Layer Meteorology 73 (4). pp. 373–409. Bibcode:1995BoLMe..73..373L. doi:10.1007/BF00712679.
35. ↑ World Meteorological Organization, ed. (2017). "Altocumulus Castellanus, International Cloud Atlas". Consultado o 4 April 2017.
36. ↑ "Cumulus clouds". Weather (USA Today). 16 de outubro de 2005. Consultado o 9 de decembro do 2024.
37. ↑ Stommel, H. (1947). "Entrainment of Air into a Cumulus Cloud". Journal of Meteorology 4 (3): 91–94. Bibcode:1947JAtS....4...91S. doi:10.1175/1520-0469(1947)004<0091:EOAIAC>2.0.CO;2.
38. ↑ Mossop, S. C.; Hallett, J. (1974). "Ice Crystal Concentration in Cumulus Clouds: Influence of the Drop Spectrum". Science 186 (4164). pp. 632–634. Bibcode:1974Sci...186..632M. PMID 17833720. doi:10.1126/science.186.4164.632.
39. ↑ JetStream (2008). How to read weather maps. Arquivado 1 de xaneiro de 2015 en Wayback Machine. Servizo Meteorolóxico Nacional. Recuperado o 16 de maio de 2007.
40. ↑ World Meteorological Organization, ed. (2017). "Appearance of Clouds, International Cloud Atlas". Consultado o 6 de novembro do 2025.
41. ↑ World Meteorological Organization, ed. (1995). "WMO cloud classifications" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 26 de febreiro de 2005. Consultado o 7 de novembro do 2025.
42. ↑ Colorado State University Dept. of Atmospheric Science, ed. (2015). "Cloud type identification by satellites" (PDF). Colorado State University. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 11 de abrilde 2006. Consultado o 13 de maio do 2026.

• Ackerman, Steven A. (2011). Meteorology: Clouds and the Greenhouse Effect. Jones & Bartlett. ISBN 978-0-7637-8927-5.

• Dunlop, Storm (xuño de 2003). The Weather Identification Handbook. Lyons Press. ISBN 978-1-58574-857-0.

• IPCC (2021). Masson-Delmotte, V.; Zhai, P.; Pirani, A.; Connors, S. L.; et al., eds. Climate Change 2021: The Physical Science Basis (PDF). Contribución do I Grupo de Traballo ao sexto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático. Cambridge University Press.

• Cambio climático

• Ceo

• Néboa

• Pileus

• Precipitación (meteoroloxía)

• Ronsel de condensación.

• INMET[_Ligazón morta_]