signo - Wikcionario, el diccionario libre (original) (raw)

De Wikcionario, el diccionario libre

icono de desambiguación Entradas similares: signó

signo
pronunciación (AFI) [ˈsiɣ̞no]
silabación sig-no
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima ig.no

Del latín signum.

signo ¦ plural: signos

1

Señal, indicio.

2

Cosa que evoca o representa a otra.

3

Carácter empleado en la escritura.

4

Carácter con que se escribe la música.

5 Matemáticas

Señal de cálculo para indicar la naturaleza de las cantidades.

6 Astrología

Cada una de las doce divisiones del Zodíaco.

7

Destino, hado.

8 Lingüística

Signo lingüístico: Asociación arbitraria entre un significante y un significado y que constituye la unidad mínima de la lengua.

9

Algo característico.

Locuciones con signo [▲▼]

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de signar.

signo
clásico (AFI) /ˈsig.no/
eclesiástico (AFI) /ˈsiɲ.ɲo/
silabación sig-no
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas ig.no, iɲ.ɲo

De signum.

1

Marcar, señalar.

2

Marcar con un signo distintivo, sellar.

3

Acuñar.

4

Indicar, designar.

5

Distinguir, percibir diferencias.

Conjugación de signō, signāre, signāvī, signātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo signāre, signāvisse
Infinitivo pasivo signārī
Participio activo signāns, signātūrus
Participio pasivo signandus, signātus
Gerundio signandī, signandō, signandum
Supino signātum, signātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego signō signās is, ea, id signat nōs signāmus vōs signātis eī, eae, ea signant
Pretérito imperfecto ego signābam signābās is, ea, id signābat nōs signābāmus vōs signābātis eī, eae, ea signābant
Futuro ego signābō signābis is, ea, id signābit nōs signābimus vōs signābitis eī, eae, ea signābunt
Pretérito perfecto ego signāvī signāvistī is, ea, id signāvit nōs signāvimus vōs signāvistis eī, eae, ea signāvērunt, signāvēre
Pretérito pluscuamperfecto ego signāveram signāverās is, ea, id signāverat nōs signāverāmus vōs signāverātis eī, eae, ea signāverant
Futuro perfecto ego signāverō signāveris is, ea, id signāverit nōs signāverimus vōs signāveritis eī, eae, ea signāverint
Presente pasivo ego signor signāris, signāre is, ea, id signātur nōs signāmur vōs signāminī eī, eae, ea signantur
Pretérito imperfecto pasivo ego signābar signābāris, signābāre is, ea, id signābātur nōs signābāmur vōs signābāminī eī, eae, ea signābantur
Futuro pasivo ego signābor signāberis, signābere is, ea, id signābitur nōs signābimur vōs signābiminī eī, eae, ea signābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego signem ut tū signēs ut is, ut ea, ut id signet ut nōs signēmus ut vōs signētis ut eī, ut eae, ut ea signent
Pretérito imperfecto ut ego signārem ut tū signārēs ut is, ut ea, ut id signāret ut nōs signārēmus ut vōs signārētis ut eī, ut eae, ut ea signārent
Pretérito perfecto ut ego signāverim ut tū signāverīs ut is, ut ea, ut id signāverit ut nōs signāverīmus ut vōs signāverītis ut eī, ut eae, ut ea signāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego signāvissem ut tū signāvissēs ut is, ut ea, ut id signāvisset ut nōs signāvissēmus ut vōs signāvissētis ut eī, ut eae, ut ea signāvissent
Presente pasivo ut ego signer ut tū signēris, signēre ut is, ut ea, ut id signētur ut nōs signēmur ut vōs signēminī ut eī, ut eae, ut ea signentur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego signārer ut tū signārēris, signārēre ut is, ut ea, ut id signārētur ut nōs signārēmur ut vōs signārēminī ut eī, ut eae, ut ea signārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) signā (is, ea, id) ― ― ― (vōs) signāte (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) signātō (is, ea, id) signātō ― ― (vōs) signātōte (eī, eae, ea) signantō
Presente pasivo ― ― (tū) signāre (is, ea, id) ― ― ― (vōs) signāminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) signātor (is, ea, id) signātor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) signantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad