consumo - Wikcionario, el diccionario libre (original) (raw)

De Wikcionario, el diccionario libre

consumo
pronunciación (AFI) [kõnˈsumo]
silabación con-su-mo
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima u.mo

De consumir y el sufijo -o (deverbal).

consumo ¦ plural: consumos

1

Acción o efecto de consumir (uso de alimentos u otros bienes).[1]

2

Acción o efecto de consumir (uso de energía).[1]

3

Hablando de caudales, de juros, libranzas o créditos contra la Real Hacienda: extinción.[2]

4

En plural (consumos): Impuesto municipal a la introducción de diversos géneros en una población que serán vendidos o consumidos en ella.[1]

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de consumir.

2

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de consumar.

consumo
clásico (AFI) /konˈsuː.moː/
eclesiástico (AFI) /konˈsu.mo/
silabación cōn-sū-mō
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rimas u.mo, uː.moː

Del prefijo con- y sūmō ('tomar').[3]

1

Destruir, desgastar, descomponer, consumir (cosas materiales).[3]

2

Hacer más pequeño, achicar, reducir.[3]

3

Gastar completamente, consumir, extinguir, agotar, acabar.[3]

4

Poner fin, acabar (con), disipar, inutilizar, destruir, consumir (cosas inmateriales).[3]

5

Acabar (con la vida de), causar la muerte, matar.[3]

6 Derecho

Anular (un derecho, un acuerdo, etc.).[3]

7

Debilitar extremamente, postrar, agotar.[3]

8

Comer, devorar, consumir.[3]

9

Tomar, consumir (medicamentos).[3]

10

Gastar, consumir, emplear, ocupar, dedicar (tiempo, fuerzas, dinero, etc., para lograr algo).[3]

11

Gastar o emplear mal, desgastar, malgastar, desperdiciar, derrochar, etc.[3]

Conjugación de cōnsūmō, cōnsūmere, cōnsūmpsī, cōnsūmptum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo cōnsūmere, cōnsūmpsisse
Infinitivo pasivo cōnsūmī
Participio activo cōnsūmēns, cōnsūmptūrus
Participio pasivo cōnsūmendus, cōnsūmptus
Gerundio cōnsūmendī, cōnsūmendō, cōnsūmendum
Supino cōnsūmptum, cōnsūmptū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego cōnsūmō cōnsūmis is, ea, id cōnsūmit nōs cōnsūmimus vōs cōnsūmitis eī, eae, ea cōnsūmunt
Pretérito imperfecto ego cōnsūmēbam cōnsūmēbās is, ea, id cōnsūmēbat nōs cōnsūmēbāmus vōs cōnsūmēbātis eī, eae, ea cōnsūmēbant
Futuro ego cōnsūmam cōnsūmēs is, ea, id cōnsūmēt nōs cōnsūmēmus vōs cōnsūmētis eī, eae, ea cōnsūment
Pretérito perfecto ego cōnsūmpsī cōnsūmpsistī is, ea, id cōnsūmpsit nōs cōnsūmpsimus vōs cōnsūmpsistis eī, eae, ea cōnsūmpsērunt, cōnsūmpsēre
Pretérito pluscuamperfecto ego cōnsūmpseram cōnsūmpserās is, ea, id cōnsūmpserat nōs cōnsūmpserāmus vōs cōnsūmpserātis eī, eae, ea cōnsūmpserant
Futuro perfecto ego cōnsūmpserō cōnsūmpseris is, ea, id cōnsūmpserit nōs cōnsūmpserimus vōs cōnsūmpseritis eī, eae, ea cōnsūmpserint
Presente pasivo ego cōnsūmor cōnsūmeris, cōnsūmere is, ea, id cōnsūmitur nōs cōnsūmimur vōs cōnsūmiminī eī, eae, ea cōnsūmuntur
Pretérito imperfecto pasivo ego cōnsūmēbar cōnsūmēbāris, cōnsūmēbāre is, ea, id cōnsūmēbātur nōs cōnsūmēbāmur vōs cōnsūmēbāminī eī, eae, ea cōnsūmēbantur
Futuro pasivo ego cōnsūmar cōnsūmēris, cōnsūmēre is, ea, id cōnsūmētur nōs cōnsūmēmur vōs cōnsūmēminī eī, eae, ea cōnsūmentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego cōnsūmam ut tū cōnsūmās ut is, ut ea, ut id cōnsūmat ut nōs cōnsūmāmus ut vōs cōnsūmātis ut eī, ut eae, ut ea cōnsūmant
Pretérito imperfecto ut ego cōnsūmerem ut tū cōnsūmerēs ut is, ut ea, ut id cōnsūmeret ut nōs cōnsūmerēmus ut vōs cōnsūmerētis ut eī, ut eae, ut ea cōnsūmerent
Pretérito perfecto ut ego cōnsūmpserim ut tū cōnsūmpserīs ut is, ut ea, ut id cōnsūmpserit ut nōs cōnsūmpserīmus ut vōs cōnsūmpserītis ut eī, ut eae, ut ea cōnsūmpserint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego cōnsūmpsissem ut tū cōnsūmpsissēs ut is, ut ea, ut id cōnsūmpsisset ut nōs cōnsūmpsissēmus ut vōs cōnsūmpsissētis ut eī, ut eae, ut ea cōnsūmpsissent
Presente pasivo ut ego cōnsūmar ut tū cōnsūmāris, cōnsūmāre ut is, ut ea, ut id cōnsūmātur ut nōs cōnsūmāmur ut vōs cōnsūmāminī ut eī, ut eae, ut ea cōnsūmantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego cōnsūmerer ut tū cōnsūmerēris, cōnsūmerēre ut is, ut ea, ut id cōnsūmerētur ut nōs cōnsūmerēmur ut vōs cōnsūmerēminī ut eī, ut eae, ut ea cōnsūmerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) cōnsūme (is, ea, id) ― ― ― (vōs) cōnsūmite (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) cōnsūmitō (is, ea, id) cōnsūmitō ― ― (vōs) cōnsūmitōte (eī, eae, ea) cōnsūmuntō
Presente pasivo ― ― (tū) cōnsūmere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) cōnsūmiminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) cōnsūmitor (is, ea, id) cōnsūmitor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) cōnsūmuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
  1. 1 2 3 «consumo» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 23.ª ed, Madrid, 2014.
  2. «consumo» en Diccionario de la lengua castellana (RAE). Página 271. Editorial: Sucesores de Hernando. 14.ª ed, Madrid, 1914.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.