disputo - Wikcionario, el diccionario libre (original) (raw)

De Wikcionario, el diccionario libre

disputo
pronunciación (AFI) [d̪isˈput̪o]
silabación dis-pu-to
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima u.to

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de disputar.

disputo
clásico (AFI) /ˈdi.spu.toː/
eclesiástico (AFI) /ˈdi.spu.to/
silabación di-spu-tō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas i.spu.to, i.spu.toː

Del prefijo dis- y putō ("podar, limpiar, calcular, estimar, considerar, suponer, etc.").[1]

1

Sacar en limpio, en claro, aclarar completamente.[1]

2

Examinar mentalmente algún asunto desde todos los ángulos, sopesar.[1]

3

Especialmente en filosofía y retórica: presentar o tratar el pro y el contra de un asunto, aducir, razonar, discutir, disputar, debatir.[1]

Conjugación de disputō, disputāre, disputāvī, disputātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo disputāre, disputāvisse
Infinitivo pasivo disputārī
Participio activo disputāns, disputātūrus
Participio pasivo disputandus, disputātus
Gerundio disputandī, disputandō, disputandum
Supino disputātum, disputātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego disputō disputās is, ea, id disputat nōs disputāmus vōs disputātis eī, eae, ea disputant
Pretérito imperfecto ego disputābam disputābās is, ea, id disputābat nōs disputābāmus vōs disputābātis eī, eae, ea disputābant
Futuro ego disputābō disputābis is, ea, id disputābit nōs disputābimus vōs disputābitis eī, eae, ea disputābunt
Pretérito perfecto ego disputāvī disputāvistī is, ea, id disputāvit nōs disputāvimus vōs disputāvistis eī, eae, ea disputāvērunt, disputāvēre
Pretérito pluscuamperfecto ego disputāveram disputāverās is, ea, id disputāverat nōs disputāverāmus vōs disputāverātis eī, eae, ea disputāverant
Futuro perfecto ego disputāverō disputāveris is, ea, id disputāverit nōs disputāverimus vōs disputāveritis eī, eae, ea disputāverint
Presente pasivo ego disputor disputāris, disputāre is, ea, id disputātur nōs disputāmur vōs disputāminī eī, eae, ea disputantur
Pretérito imperfecto pasivo ego disputābar disputābāris, disputābāre is, ea, id disputābātur nōs disputābāmur vōs disputābāminī eī, eae, ea disputābantur
Futuro pasivo ego disputābor disputāberis, disputābere is, ea, id disputābitur nōs disputābimur vōs disputābiminī eī, eae, ea disputābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego disputem ut tū disputēs ut is, ut ea, ut id disputet ut nōs disputēmus ut vōs disputētis ut eī, ut eae, ut ea disputent
Pretérito imperfecto ut ego disputārem ut tū disputārēs ut is, ut ea, ut id disputāret ut nōs disputārēmus ut vōs disputārētis ut eī, ut eae, ut ea disputārent
Pretérito perfecto ut ego disputāverim ut tū disputāverīs ut is, ut ea, ut id disputāverit ut nōs disputāverīmus ut vōs disputāverītis ut eī, ut eae, ut ea disputāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego disputāvissem ut tū disputāvissēs ut is, ut ea, ut id disputāvisset ut nōs disputāvissēmus ut vōs disputāvissētis ut eī, ut eae, ut ea disputāvissent
Presente pasivo ut ego disputer ut tū disputēris, disputēre ut is, ut ea, ut id disputētur ut nōs disputēmur ut vōs disputēminī ut eī, ut eae, ut ea disputentur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego disputārer ut tū disputārēris, disputārēre ut is, ut ea, ut id disputārētur ut nōs disputārēmur ut vōs disputārēminī ut eī, ut eae, ut ea disputārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) disputā (is, ea, id) ― ― ― (vōs) disputāte (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) disputātō (is, ea, id) disputātō ― ― (vōs) disputātōte (eī, eae, ea) disputantō
Presente pasivo ― ― (tū) disputāre (is, ea, id) ― ― ― (vōs) disputāminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) disputātor (is, ea, id) disputātor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) disputantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
  1. 1 2 3 4 «disputo» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.