tendo - Wikcionario, el diccionario libre (original) (raw)

De Wikcionario, el diccionario libre

tendo
clásico (AFI) /ˈten.doː/
eclesiástico (AFI) /ˈten.do/
silabación ten-dō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas en.doː, en.do

Del protoitálico *tend-, y este del protoindoeuropeo *ten-d(ʰ)- ('estirar'), relacionado con teneō, -ēre ('tener'), del protoindoeuropeo *tn-eh₁- ('tener').[1] Compárese el sánscrito तनोति (tanóti) ("estirar", "extender"), el avéstico gatha ustāna ('estirar'), el avéstico clásico "pairi tanuiia" ("mantener a distancia") y el griego antiguo τείνω (teinō) ("estirar").[1]

1

Tender, extender, estirar.

2

Dirigir (la mirada), apuntar (armas).

3

Acampar, extender o armar las tiendas.

4

Tender, presentar, ofrecer.

5

Tender a, inclinarse a.

6

Dirigirse.

7

Esforzarse en, trabajar para.

8

Luchar, resistir.

Conjugación de tendō, tendere, tetendī, tentum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo tendere, tetendisse
Infinitivo pasivo tendī
Participio activo tendēns, tentūrus, tēnsūrus
Participio pasivo tendendus, tentus, tēnsus
Gerundio tendendī, tendendō, tendendum
Supino tentum, tēnsum, tentū, tēnsū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego tendō tū tendis is, ea, id tendit nōs tendimus vōs tenditis eī, eae, ea tendunt
Pretérito imperfecto ego tendēbam tū tendēbās is, ea, id tendēbat nōs tendēbāmus vōs tendēbātis eī, eae, ea tendēbant
Futuro ego tendam tū tendēs is, ea, id tendēt nōs tendēmus vōs tendētis eī, eae, ea tendent
Pretérito perfecto ego tetendī tū tetendistī is, ea, id tetendit nōs tetendimus vōs tetendistis eī, eae, ea tetendērunt, tetendēre
Pretérito pluscuamperfecto ego tetenderam tū tetenderās is, ea, id tetenderat nōs tetenderāmus vōs tetenderātis eī, eae, ea tetenderant
Futuro perfecto ego tetenderō tū tetenderis is, ea, id tetenderit nōs tetenderimus vōs tetenderitis eī, eae, ea tetenderint
Presente pasivo ego tendor tū tenderis, tendere is, ea, id tenditur nōs tendimur vōs tendiminī eī, eae, ea tenduntur
Pretérito imperfecto pasivo ego tendēbar tū tendēbāris, tendēbāre is, ea, id tendēbātur nōs tendēbāmur vōs tendēbāminī eī, eae, ea tendēbantur
Futuro pasivo ego tendar tū tendēris, tendēre is, ea, id tendētur nōs tendēmur vōs tendēminī eī, eae, ea tendentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego tendam ut tū tendās ut is, ut ea, ut id tendat ut nōs tendāmus ut vōs tendātis ut eī, ut eae, ut ea tendant
Pretérito imperfecto ut ego tenderem ut tū tenderēs ut is, ut ea, ut id tenderet ut nōs tenderēmus ut vōs tenderētis ut eī, ut eae, ut ea tenderent
Pretérito perfecto ut ego tetenderim ut tū tetenderīs ut is, ut ea, ut id tetenderit ut nōs tetenderīmus ut vōs tetenderītis ut eī, ut eae, ut ea tetenderint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego tetendissem ut tū tetendissēs ut is, ut ea, ut id tetendisset ut nōs tetendissēmus ut vōs tetendissētis ut eī, ut eae, ut ea tetendissent
Presente pasivo ut ego tendar ut tū tendāris, tendāre ut is, ut ea, ut id tendātur ut nōs tendāmur ut vōs tendāminī ut eī, ut eae, ut ea tendantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego tenderer ut tū tenderēris, tenderēre ut is, ut ea, ut id tenderētur ut nōs tenderēmur ut vōs tenderēminī ut eī, ut eae, ut ea tenderentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) tende (is, ea, id) ― ― ― (vōs) tendite (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) tenditō (is, ea, id) tenditō ― ― (vōs) tenditōte (eī, eae, ea) tenduntō
Presente pasivo ― ― (tū) tendere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) tendiminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) tenditor (is, ea, id) tenditor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) tenduntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 612. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.