can - Wiktionary (original) (raw)

do Galizionario, dicionario galego na Internet.

Galego

can1

• Etimoloxía: do galego-portugués can, do latín canis, -is, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.
• Pronuncia: [ˈkaŋ] (AFI)

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: cans)

1. (Zooloxía) Mamífero doméstico de nome científico Canis familiaris. A femia do can é a cadela e o cachorro, cadelo.
   • Sinónimos: cucho.
   • Termos relacionados: canceira.
2. (Mariña) Arte de pesca que consiste nun angazo cunha rede detrás, coa que se apañan moluscos enterrados na area do fondo.
3. Moeda antiga equivalente a 10 céntimos de peseta.
   • Observacións: Diferenciábase entre can grande, 10 céntimos, e can pequeno (5 céntimos).
   • Sinónimos: pataco, patacón.
4. Moeda antiga equivalente a 5 céntimos de peseta.
   • Sinónimos: cadela, can pequeno, carocha.
5. (Figurado) Diñeiro, capital.
   • Exemplo: Deuse á bebida e quedou sen un can.
   • Sinónimos: patacón.
6. (Zooloxía) Peixe máis coñecido como cabracho (Scorpaena scrofa).
   • Sinónimos: cabracho.

Véxase tamén

• ameixa de can
• can da res, can das vacas
• can de palleiro
• can do mar, can mariño
• Can Maior (Canis Maior) e Can Menor (Canis Minor)
• caramuxo de can
• cebola de can
• herba do can
• lingua de can
• peros de can
• uvas de can
• vida de can
• mexacán

Fraseoloxía

• botar os cans [a un]
• can do mar
• can do urco
• can merendeiro
• despertar o can que dorme
• meter os cans na bouza
• ser can vello
• cara de can
• coma o can e o gato
• como quen llo dá a un can
• coma un can
• ¡cóntalle os pelos a un can!

Traducións

can2

• Etimoloxía: do latín quam.
• Pronuncia: /ˈkaŋ/ (AFI)

Adverbio

can

1. Apócope de canto, que se emprega ante un adxectivo ou un adverbio para remarcalos.

can3

• Pronuncia: /ˈkaŋ/ (AFI)

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: cans)

1. (Historia) Khan.

Afar

Substantivo

can

1. (Alimentación) Leite.

Asturiano

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: canes)

1. (Zooloxía) Can.
   • Sinónimos: perru.

Castelán

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.
• Pronuncia: [kan] (AFI)

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: canes)

1. (Zooloxía) Can.
   • Sinónimos: perro.

Galego-portugués

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.
• Pronuncia: [ˈkã] (AFI)

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: cans)

1. (Zooloxía) Can.

Descendentes

• Galego: can
• Portugués: cão

Galés

Substantivo

can

1. (Alimentación) Fariña.

Inglés

can1

Verbo

to can ----

1. Poder.

can2

Substantivo

can

1. Lata.

Interlingua

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.

Substantivo

can (_sg: can; _pl: canes)

1. (Zooloxía) Can.

Irlandés

• Etimoloxía: do irlandés antigo canaid, do protocéltico *kaneti, do protoindoeuropeo *keh₂n-.

Verbo

can

1. Cantar.

Istriota

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.

Substantivo masculino

can

1. (Zooloxía) Can.

Lígur

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: chen)

1. (Zooloxía) Can.

Occitano

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: cans)

1. (Zooloxía) Can.

Véneto

• Etimoloxía: do latín canis, do protoindoeuropeo *ḱwṓ.
• Pronuncia: [kaŋ] (AFI)

Substantivo masculino

can (_sg: can; _pl: cani)

1. (Zooloxía) Can.