olfacto - Wiktionary (original) (raw)

do Galizionario, dicionario galego na Internet.

Galego

• Etimoloxía: do latín olfactus, de olfaciō.
• Pronuncia: /ɔlˈfakto̝/ (AFI)

Substantivo masculino

olfacto (_sg: olfacto; _pl: olfactos)

1. Sentido que permite percibir olores.
   • Exemplo: Con esta catarreira non teño olfacto ningún.
2. (Figurado) Perspicacia, intuición, capacidade dedutiva.
   • Exemplo: Non cómpre moito olfacto para darse conta do que intentas.
   • Sinónimos: intuición, perspicacia.

Traducións

• Alemán: Instinkt (de), Geruch (de)
• Castelán: olfato (es).
• Chinés: 本能 (zh) 气味 (zh)
• Francés: odorat (fr), flair (fr).
• Inglés: instinct (en), smell (en)
• Italiano: olfatto (it)
• Portugués: olfacto (pt)