nefes - Wîkîferheng (original) (raw)

• IPA(kilîd): /nɛˈfɛs/
• Deng (Bidlîs)ⓘ
• Kîtekirin: ne·fes

nefes m

1. hewayê ku mirov di dev û difina xwe de tîne û dibe
   • Dê gul û reyhan bibarin têk û têk gulzar-i bit
     Şem'-i dê can dit ji şewqê bête ber subhê nefes
     Narit axir ger bi mûyek behsê zulfa yar-i bit — (Melayê Cizîrî, Dîwan, ~1640)

• bêhn (2)

• henase

• hilm (2)

• bênefes

• bênefesî

• binefes

• binefesî

• nefes dan

• nefes girtin

• nefes qut bûn (lêker)

• nefes qut kirin

• nefes sekinîn (lêker)

• nefesçikandî

• nefesçikiyayî

• nefesdan (navdêr)

• nefesdar

• nefesdarî

• nefesgirtin (navdêr)

• nefesrawestandî

• nefesrawestî

• nefessekinandî

• nefessekinî

• teknefes

• teknefesî

Ji erebî نَفَس (nafas), hevreha aramî נפשא (nepşa), akadî nepaşu. Ji heman rehî: nefs.

• Dengⓘ

nefes

1. henase, bêhn, bîn, hilm, nefes
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
2. pif
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]
3. nefes
   Sigaradan bir nefes almak istedim. ― Min xwest ku ez hilmek li cixareyê bixim.
4. nefs
   Evde dört nefes daha var. ― Li malê çar nefsên din jî hene.
5. Helbestên Bektaşî û Alewîtiyê.
   • Nimûneyekê lê zêde bike [ biguhêre ]