arbor - Victionarium (original) (raw)

Latine

Pinus arbor

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

arbor API: /ˈar.bor/ (classice)

Syllabificatio phonetica: ar·bor — morphologica: arbor

arbos antiq.

arb|or, -oris fem.

  1. Alta planta lignea perennis.
f. sing. plur.
nom. arbor arborēs I
gen. arboris arborum II
dat. arborī arboribus III
acc. arborem arborēs IV
abl. arbore arboribus VI
voc. arbor arborēs V
Variae arbores dilatare ▼
Variae arbores collabi ▲
Alta planta lignea perennis dilatare ▼
Alta planta lignea perennis collabi ▲

Loci

P. Ovidius Naso-42…+18 C. Plinius Secundus23–79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

class. (ca. 2-8 p.C.n.)

dat gemitus arbor lacrimisque cadentibus umet.

constitit ad ramos mitis Lucina dolentes

admovitque manus et verba puerpera dixit:

arbor agit rimas et fissa cortice vivum

reddit onus, vagitque puer; quem mollibus herbis

naides inpositum lacrimis unxere parentis. —Metamorphoses Ovidii Nasonis [1]

saec. I. (ca. 78 p.C.n.)

Vide etiam**:** → arbor (Vicicitatio)

Fontes

  1. Publius Ovidius Naso - Metamorphoseon libri XV. (Bibliotheca Augustana): Liber decimus, Venus et Adonis, versus 509 — arbor
  2. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber tertius, cap. 20, [122] — arbor