demonstro - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: dē·mōn·strō — morphologica: de-monstr-o
← Latine: dē- + mōnstrō (mōnstrāre)
dēmōnstr|ō, -āre, -āvī, -ātum [1][2][3][4][5]
- Aperte monstrare, quod digito fit, ostendere
| Thema | Vox activa | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| dēmōnstrāv- | Tempus perfectum | plusquam perfectum | futurum exactum | ||
| Persona | indicativ. | coniunct. | indicativ. | coniunct. | |
| I. sing. | dēmōnstrāvī | dēmōnstrāverim | dēmōnstrāveram | dēmōnstrāvissem | dēmōnstrāverō |
| II. sing. | dēmōnstrāvistī | dēmōnstrāveris | dēmōnstrāverās | dēmōnstrāvissēs | dēmōnstrāveris |
| III. sing. | dēmōnstrāvit | dēmōnstrāverit | dēmōnstrāverat | dēmōnstrāvisset | dēmōnstrāverit |
| I. plur. | dēmōnstrāvimus | dēmōnstrāverimus | dēmōnstrāverāmus | dēmōnstrāvissēmus | dēmōnstrāverimus |
| II. plur. | dēmōnstrāvistis | dēmōnstrāveritis | dēmōnstrāverātis | dēmōnstrāvissētis | dēmōnstrāveritis |
| III. plur. | dēmōnstrāvēruntdēmōnstrāvēre | dēmōnstrāverint | dēmōnstrāverant | dēmōnstrāvissent | dēmōnstrāverint |
| Modus | infinitivus | participium | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Tempus | praesens | perfectum | futurum | praesens | perfectum | futurum |
| Voxactiva | dēmōnstrāre | dēmōnstrāvissedēmōnstrāsse | dēmōnstrātūrum,-am, -um esse | dēmōnstrāns | dēmōnstrātūrus,-a, -um | |
| Voxpassiva | dēmōnstrārī | dēmōnstrātum,-am, -um esse | dēmōnstrātum īrī | dēmōnstrātus,-a, -um | ||
| Gerundium | Gerundivum | Supinum | ||||
| dēmōnstrandī | dēmōnstrandus, -a, -um | dēmōnstrātum | dēmōnstrātū |
| Aperte monstrare, quod digito fit, ostendere | dilatare ▼ |
|---|
| Aperte monstrare, quod digito fit, ostendere | collabi ▲ |
|---|
Discretiva
| demonstro dictio est in variis linguis: |
|---|
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| demonstro | prima singularis | praesens | activa | indicativus | demonstrar |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: de·mons·tro — morphologica: de-monstr-o
| M. Tullius Cicero-106…-43 | Plinius minor61-113 | Apuleiusca. 125-170 | Aulus Gelliusca. 130-170 | ||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | I | II | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
class. (44/43 a.C.n.)
- Quid tum? quod ita erit gestum, id lex erit? et in aes incidi iubebitis, credo illa legitima: CONSULES POPULUM IURE ROGAVERUNT — hocine a maioribus accepimus ius rogandi? — POPULUSQUE IURE SCIVIT. Qui populus? isne, qui exclusus est? Quo iure? an eo, quod vi et armis omne sublatum est? Atque dico de futuris, quod est amicorum ante dicere ea, quae vitari possint; quae si facta non erunt, refelletur oratio mea. Loquor de legibus promulgatis, de quibus est integrum vobis; demonstro vitia; tollite: denuntio vim, arma; removete. —Philippicae orationes in M. Antonium Ciceronis [6][7]
saec. I.
- Auguror nec me fallit augurium, historias tuas immortales futuras; quo magis illis (ingenue fatebor) inseri cupio. Nam si esse nobis curae solet ut facies nostra ab optimo quoque artifice exprimatur, nonne debemus optare, ut operibus nostris similis tui scriptor praedicatorque contingat? Demonstro ergo quamquam diligentiam tuam fugere non possit, cum sit in publicis actis, demonstro tamen quo magis credas, iucundum mihi futurum si factum meum, cuius gratia periculo crevit, tuo ingenio tuo testimonio ornaveris. —Epistulae Plini minoris [8][7]
Latinitas postclassica
[+/-]
saec. II. (ca. 170 p.C.n.)
- Quo audito statim adrepta dextera postliminio me in forum cupidinis reducens: «Et a quo» inquit «istorum nugamenta haec comparasti?» Demonstro seniculum: in angulo sedebat. Quem confestim pro aedilitatis imperio voce asperrima increpans: «Iam iam» inquit «nec amicis quidem nostris vel omnino ullis hospitibus parcitis, quod tam magnis pretiis pisces frivolos indicatis et florem Thessalicae regionis ad instar solitudinis et scopuli edulium caritate deducitis? Sed non impune.» —Metamorphoseon libri XI Apulei [9][7]
saec. II. (ca. 170–177 p.C.n.)
- Cum enim dico ‘in campo est’ ‘in comitio est’, tempus instans significo; item cum dico ‘in campo erit’, tempus futurum demonstro; at cum dico: ‘factum est’, ‘scriptum est’, ‘subruptum est’, quamquam ‘est’ verbum temporis est praesentis, confunditur tamen cum praeterito et praesens esse desinit. —Noctes Atticae A. Gellii [10][7]
Fontes
- ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedForcellini - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedFreund - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedGeorges - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedLangenscheidt - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedOlivetti - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedCicero - 1 2 3 4 Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedq - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedPliniusMinor - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedApuleius - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedGellius