gestus - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: ges·tus — morphologica: gest-us

← Latine: gerō (gerere)

Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
gestus — perfectum passiva participium­ nominativo gerō (gerere)
positivus singularis positivus pluralis
cas. masc. fem. neut. cas. masc. fem. neut.
nom. gestus gesta gestum nom. gestī gestae gesta
gen. gestī gestae gestī gen. gestōrum gestārum gestōrum
dat. gestō gestae gestō dat. gestīs gestīs gestīs
acc. gestum gestam gestum acc. gestōs gestās gesta
abl. gestō gestā gestō abl. gestīs gestīs gestīs
voc. geste gesta gestum voc. gestī gestae gesta

gest|us, -ūs masc. [1][2][3][4][5]

  1. Motus, habitus et moderatio corporis, et praecipue manuum in agendo vel pedum in saltando. [1]
m. sing. plur.
nom. gestus gestūs I
gen. gestūs gestuum II
dat. gestuī gestibus III
acc. gestum gestūs IV
abl. gestū gestibus VI
voc. gestus gestūs V

Motus, habitus et moderatio corporis

Discretiva

gestus dictio est in variis linguis:
Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Modus flexurae originis
gestūs casus genitivus singularis substantivi gestus
gestūs casus nominativus pluralis substantivi gestus
gestūs casus accusativus pluralis substantivi gestus
gestūs casus vocativus pluralis substantivi gestus
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: ges·tūs — morphologica: gest-us

Fontes

  1. 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. II, p. 595 — “GESTUS, us, m. 4. (gero)”
  2. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 31 — “2. gestus, ūs, m. [gero]”
  3. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — gestus, ūs, m. (gero) (tom. 1, p. 2932)
  4. ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — gestus
  5. ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — GESTUS100