hilarus - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: hi·la·rus — morphologica: hilar-us

Graeca Antiqua ἱλαρός

hĭlăr|us, -a, -um

  1. Laetus, laetitia plenus.
positivus singularis positivus pluralis
cas. masc. fem. neut. cas. masc. fem. neut.
nom. hilarus hilara hilarum nom. hilarī hilarae hilara
gen. hilarī hilarae hilarī gen. hilarōrum hilarārum hilarōrum
dat. hilarō hilarae hilarō dat. hilarīs hilarīs hilarīs
acc. hilarum hilaram hilarum acc. hilarōs hilarās hilara
abl. hilarō hilarā hilarō abl. hilarīs hilarīs hilarīs
voc. hilare hilara hilarum voc. hilarī hilarae hilara
Laetitia plenus dilatare ▼
Laetitia plenus collabi ▲
T. Maccius Plautusca. -254…-184
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

antiq.

nam quia vos tranquillos video, gaudeo et volup est mihi.

atque ita servom par videtur frugi sese instituere:

proinde eri ut sint, ipse item sit; voltum e voltu comparet:

tristis sit, si eri sint tristes; hilarus sit, si gaudeant.

sed age responde: iam vos rediistis in concordiam? —Amphitruo Plauti [1][2]

Fontes

  1. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Plautus
  2. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q