mare - Victionarium (original) (raw)
Latine
Mare Chilense
Vicipaedia
Vide radicem mar.
măr|e, -is neut.
- Oceanus; corpus aquae salsae qui magnam partem orbis terrarum cooperit; opp. terra.
- Lacus seu corpus aquae mediterraneum, praesertim si magnum, salsum vel subsalsum sit; ut, Mare Caspium; nonnumquam, minor lacus dulcis, ut Mare Galilaeae.
- Aqua maris seu salsa.
- Color maris.
| n. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | mare | maria | I |
| gen. | maris | marium | II |
| dat. | marī | maribus | III |
| acc. | mare | maria | IV |
| abl. | marī | maribus | VI |
| voc. | mare | maria | V |
— Anglice: fish live in the sea
— Germanice: Fische leben im Meer
| Corpus aquae salsae qui magnam partem orbis terrarum cooperit | dilatare ▼ |
|---|
| Corpus aquae salsae qui magnam partem orbis terrarum cooperit | collabi ▲ |
|---|
| Lacus seu corpus aquae mediterraneum | dilatare ▼ |
|---|
| Lacus seu corpus aquae mediterraneum | collabi ▲ |
|---|
Discretiva
| mare dictio est in variis linguis: |
|---|
Formae affines
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| marī | casus dativus singularis | adiectivi mās |
| marī | casus ablativus singularis | adiectivi mās |
| marī | casus dativus singularis | substantivi mās |
| marī | casus dativus singularis | substantivi mare |
| marī | casus ablativus singularis | substantivi mare |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: ma·rī — morphologica: mar-i
Loci
| Gaius Valerius Catullus-87…-54 | M. Tullius Cicero-106…-43 | Apuleiusca. 125-170 | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
class.
- Mentula habet instar triginta iugera prati,
quadraginta arvi: cetera sunt maria.
cur non divitiis Croesum superare potis sit,
uno qui in saltu tot bona possideat,
prata, arva, ingentes silvas saltusque paludesque
usque ad Hyperboreos et mare ad Oceanum?
omnia magna haec sunt, tamen ipsest maximus ultro,
non homo, sed vero mentula magna minax. —Carmina Catulli [1][2]
class. (45 a.C.n. / 709 a.u.)
- Ne sit igitur sol, ne luna, ne stellae, quoniam nihil esse potest nisi, quod attigimus aut vidimus. Quid deum ipsum numne vidisti? Cur igitur credis esse? Omnia tollamus ergo, quae aut historia nobis aut ratio nova adfert. Ita fit, ut mediterranei mare esse non credant. Quae sunt tantae animi angustiae? —De natura deorum Ciceronis [3][2]
Latinitas postclassica
[+/-]
saec. II. (ca. 170 p.C.n.)
- Quid quod arbores etiam, quae pomifera subole fecundae quaeque earum tantum umbra contentae steriles, austrinis laxatae flatibus, germine foliorum renidentes, clementi motu brachiorum dulces strepitus obsibilabant, magnoque procellarum sedato fragore ac turbido fluctuum tumore posito mare quietas adluvies temperabat, caelum autem nubilosa caligine disiecta nudo sudoque luminis proprii splendore candebat. —Metamorphoseon libri XI Apulei [4]
Fontes
- ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedCatullus - 1 2 Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedq - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedCicero - ↑ Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber XI. Capitulum VII. Versus 5 — mare