porta - Victionarium (original) (raw)

Porta Borsārī, Verona

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

porta API: /ˈporta/, [ˈpɔrta] (classice)

Syllabificatio phonetica: por·ta — morphologica: port-a

Graeca Antiqua: πόρος (póros)

port|a, -ae fem.

  1. √ Aditus urbis, vel alterius loci vallo fossave muniti, qua res importantur, ex exportantur.[1]
    portae belli
    ante leti portas
  2. (figurative) ianua
    portae iecoris
  3. (figurative) exitus
  4. (informatica) Elementum logicum, pars computatri electronici est.
f. sing. plur.
nom. porta portae I
gen. portae portārum II
dat. portae portīs III
acc. portam portās IV
abl. portā portīs VI
voc. porta portae V

(Aditus urbis) foris

Progenies dictionis “porta” dilatare ▼
Progenies dictionis “porta” collabi ▲

Discretiva

porta dictio est in variis linguis:
Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
portā secunda singularis praesens activa imperativus portō (portāre)
Forma Modus flexurae originis
portā casus ablativus singularis substantivi porta
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

portā API: /ˈportaː/ (classice)

Syllabificatio phonetica: por·tā — morphologica: port-a

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
porta tertia singularis praesens activa indicativus portare
porta secunda singularis praesens activa imperativus portare
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

una porta API: /ˈporta/ (una porta)

Syllabificatio phonetica: por·ta — morphologica: port-a

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. III, p. 766 — “PORTA, -ae, f.”