solum - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: so·lum — morphologica: ad-sol-um

sŏl|um, -ī neut.

  1. √ Rei infima pars.
  2. Conclavis infima pars.
  3. Hominis infima pars.
  4. Res quae terra nituntur.
n. sing. plur.
nom. solum sola I
gen. solī solōrum II
dat. solō solīs III
acc. solum sola IV
abl. solō solīs VI
voc. solum sola V
  1. fundus, fundamentum
  2. pavīmentum
  3. vestīgium
  4. terra, ager, humus

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: sō·lum — morphologica: sol-um

← Latine: sōlus

sōlum

  1. Dumtaxat, solummodo (a ceteris relictus).

Discretiva

solum dictio est in variis linguis:
Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Modus flexurae originis
sōlum casus accusativus singularis · genus masculinum adiectivi sōlus
sōlum casus nominativus singularis · genus neutrum adiectivi sōlus
sōlum casus accusativus singularis · genus neutrum adiectivi sōlus
sōlum casus vocativus singularis · genus neutrum adiectivi sōlus
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: sō·lum — morphologica: sol-um