aboleo - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

aboleo, abolere, abolevi, abolitum

ab + *oleo, quod significat aut “alescere, increscere”, a radice prisca Indoeuropaea *ol-eyo-, forma causativa ab *al- “alere, alescere”; aut “caedere” a lingua prisca Indoeuropaea *elH₃-: confer vocem Palaeograecam ὄλλυμι (ollymi, caedo; -λλ- a *-ln-).

Propterea aut √ “retardo augmen” aut √ “occido”.

ăbŏl|ĕō, -ēre, -ēvī vel -ŭī, -ĭtum

  1. Destruere, delere.
  2. Terminare, finire.

­

Thema Vox activa
abol- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. aboleō aboleam abolēbam abolērem abolēbō
II. sing. abolēs aboleās abolē! abolēbās abolērēs abolēbis abolētō!
III. sing. abolet aboleat abolēbat abolēret abolēbit abolētō!
I. plur. abolēmus aboleāmus abolēbāmus abolērēmus abolēbimus
II. plur. abolētis aboleātis abolēte! abolēbātis abolērētis abolēbitis abolētōte!
III. plur. abolent aboleant abolēbant abolērent abolēbunt abolentō!
Thema Vox passiva
abol- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. aboleor abolear abolēbar abolērer abolēbor
II. sing. abolēris aboleāris abolēre! abolēbāris abolērēris abolēberis abolētor!
III. sing. abolētur aboleātur abolēbātur abolērētur abolēbitur abolētor!
I. plur. abolēmur aboleāmur abolēbāmur abolērēmur abolēbimur
II. plur. abolēminī aboleāminī abolēminī! abolēbāminī abolērēminī abolēbiminī
III. plur. abolentur aboleantur abolēbantur abolērentur abolēbuntur abolentor!
Thema Vox activa
abolēv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. abolēvī abolēverim abolēveram abolēvissem abolēverō
II. sing. abolēvistī abolēveris abolēverās abolēvissēs abolēveris
III. sing. abolēvit abolēverit abolēverat abolēvisset abolēverit
I. plur. abolēvimus abolēverimus abolēverāmus abolēvissēmus abolēverimus
II. plur. abolēvistis abolēveritis abolēverātis abolēvissētis abolēveritis
III. plur. abolēvērunt abolēverint abolēverant abolēvissent abolēverint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva abolēre abolēvisse abolitūrum,-am, -um esse abolēns abolitūrus,-a, -um­
Voxpassiva abolērī abolitum,-am, -um esse abolitum īrī abolitus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
abolendī abolendus, -a, -um abolitum abolitū

Anglice

abolish ☞en

Germanice

abschaffen ☞de

Graeca Antiqua

καταλύω (catalyō)

Hispanice

abolir ☞es