admiror - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: ad·mī·ror — morphologica: ad-mir-or

ad + miror

ădmīr|or, -ārī, -ātus sum

  1. Mirari ad aliquem.
Thema Deponens
admir- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. admiror admirer admirābar admirārer admirābor
II. sing. admirāris admirēris admirāre! admirābāris admirārēris admirāberis admirātor!
III. sing. admirātur admirētur admirābātur admirārētur admirābitur admirātor!
I. plur. admirāmur admirēmur admirābāmur admirārēmur admirābimur
II. plur. admirāminī admirēminī admirāminī! admirābāminī admirārēminī admirābiminī
III. plur. admirantur admirentur admirābantur admirārentur admirābuntur admirantor!
Thema Deponens
admirāt- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. admirātus,-a, -um sum admirātus,-a, -um sim admirātus,-a, -um eram admirātus,-a, -um essem admirātus,-a, -um erō
II. sing. admirātus,-a, -um es admirātus,-a, -um sīs admirātus,-a, -um erās admirātus,-a, -um essēs admirātus,-a, -um eris
III. sing. admirātus,-a, -um est admirātus,-a, -um sit admirātus,-a, -um erat admirātus,-a, -um esset admirātus,-a, -um erit
I. plur. admirātī,-ae, -a sumus admirātī,-ae, -a sīmus admirātī,-ae, -a erāmus admirātī,-ae, -a essēmus admirātī,-ae, -a erimus
II. plur. admirātī,-ae, -a estis admirātī,-ae, -a sītis admirātī,-ae, -a erātis admirātī,-ae, -a essētis admirātī,-ae, -a eritis
III. plur. admirātī,-ae, -a sunt admirātī,-ae, -a sint admirātī,-ae, -a erant admirātī,-ae, -a essent admirātī,-ae, -a erunt
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Dep. admirārī admirātum,-am, -um esse admirātūrum,-am, -um esse admirāns admirātus,-a, -um admirātūrus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
admirandī admirandus, -a, -um admirātum admirātū
Mirari ad aliquem dilatare ▼
Mirari ad aliquem collabi ▲