admonitus - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: ad·mo·ni·tus — morphologica: ad-monit-us
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Casu | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|---|
| admonitus | — | perfectum | passiva | participium | nominativo | admoneō |
| positivus singularis | positivus pluralis | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| cas. | masc. | fem. | neut. | cas. | masc. | fem. | neut. |
| nom. | admonitus | admonita | admonitum | nom. | admonitī | admonitae | admonita |
| gen. | admonitī | admonitae | admonitī | gen. | admonitōrum | admonitārum | admonitōrum |
| dat. | admonitō | admonitae | admonitō | dat. | admonitīs | admonitīs | admonitīs |
| acc. | admonitum | admonitam | admonitum | acc. | admonitōs | admonitās | admonita |
| abl. | admonitō | admonitā | admonitō | abl. | admonitīs | admonitīs | admonitīs |
| voc. | admonite | admonita | admonitum | voc. | admonitī | admonitae | admonita |