alloquor - Victionarium (original) (raw)

ad + loquor

allŏqu|or, -ī, allŏcūtus sum

  1. Ad aliquem loqui.
Radix praesens allŏqu-
Praesens indicativum
dep. sing. plur.
I. allŏquor allŏquimur
II. allŏqueris allŏquiminī
III. allŏquitur allŏquuntur
Imperativus
dep. allŏquere allŏquiminī
Imperativus futurus
II. allŏquitor
III. allŏquitor allŏquuntor
Praesens subiunctivum
dep. sing. plur.
I. allŏquar allŏquāmur
II. allŏquāris allŏquāminī
III. allŏquātur allŏquantur
Imperfectum indicativum
dep. sing. plur.
I. allŏquēbar allŏquēbāmur
II. allŏquēbāris allŏquēbāminī
III. allŏquēbātur allŏquēbantur
Imperfectum subiunctivum
dep. sing. plur.
I. allŏquerer allŏquerēmur
II. allŏquerēris allŏquerēminī
III. allŏquerētur allŏquerentur
Futurum indicativum
dep. sing. plur.
I. allŏquar allŏquēmur
II. allŏquēris allŏquēminī
III. allŏquētur allŏquentur
Infinitivi act.dep. praes. —allŏquī perf. — Participia praes. allŏquens, -antis perf. allŏcūtus, -a, -um fut. allŏcūtūrus, -a, -um Gerundia et supina subst. allŏquendum, -ī adiect. allŏquendus, -a, -um supina allŏcūtum, allŏcūtū