animadverto - Victionarium (original) (raw)

Latine

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: a·ni·mad·ver·tō — morphologica: anim-ad-vert-o

← Latine: animus + advertō (advertere)

animadvert|ō, -ĕre, -ī, animadversum

  1. Mentem in rem aliquam intendere, animum ad aliquid attendere
  2. Oculis animoque advertere
  3. Considerare et notare quidquid minus rectum sit, idque reprehendere

­

Thema Vox activa
animadvert- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. animadvertō animadvertam animadvertēbam animadverterem animadvertam
II. sing. animadvertis animadvertās animadverte! animadvertēbās animadverterēs animadvertēs animadvertitō!
III. sing. animadvertit animadvertat animadvertēbat animadverteret animadvertet animadvertitō!
I. plur. animadvertimus animadvertāmus animadvertēbāmus animadverterēmus animadvertēmus
II. plur. animadvertitis animadvertātis animadvertite! animadvertēbātis animadverterētis animadvertētis animadvertitōte!
III. plur. animadvertunt animadvertant animadvertēbant animadverterent animadvertent animadvertuntō!
Thema Vox passiva
animadvert- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. animadvertor animadvertar animadvertēbar animadverterer animadvertar
II. sing. animadverteris animadvertāris animadvertere! animadvertēbāris animadverterēris animadvertēris animadvertitor!
III. sing. animadvertitur animadvertātur animadvertēbātur animadverterētur animadvertētur animadvertitor!
I. plur. animadvertimur animadvertāmur animadvertēbāmur animadverterēmur animadvertēmur
II. plur. animadvertiminī animadvertāminī animadvertiminī! animadvertēbāminī animadverterēminī animadvertēminī
III. plur. animadvertuntur animadvertantur animadvertēbantur animadverterentur animadvertentur animadvertuntor!
Thema Vox activa
animadvert- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. animadvertī animadverterim animadverteram animadvertissem animadverterō
II. sing. animadvertistī animadverteris animadverterās animadvertissēs animadverteris
III. sing. animadvertit animadverterit animadverterat animadvertisset animadverterit
I. plur. animadvertimus animadverterimus animadverterāmus animadvertissēmus animadverterimus
II. plur. animadvertistis animadverteritis animadverterātis animadvertissētis animadverteritis
III. plur. animadvertērunt animadverterint animadverterant animadvertissent animadverterint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva animadvertere animadvertisse animadversūrum,-am, -um esse animadvertēns animadversūrus,-a, -um­
Voxpassiva animadvertī animadversum,-am, -um esse animadversum īrī animadversus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
animadvertendī animadvertendus, -a, -um animadversum animadversū
  1. Attendere
  2. Observare, considerare, cognoscere
  3. Reprehendere, castigare, punire
Animum ad aliquid attendere dilatare ▼
Animum ad aliquid attendere collabi ▲
Oculis animoque advertere dilatare ▼
Oculis animoque advertere collabi ▲
Considerare et notare quidquid minus rectum sit, idque reprehendere dilatare ▼
Considerare et notare quidquid minus rectum sit, idque reprehendere collabi ▲

Loci

Vitruviusca. -80…-15 Petronius Arbiterca. 14-66 Renatus Cartesius1596-1650
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

class. (ca. 30–22 a.C.n.)

saec. I.

saec. XVII. (ca. 1628 p.C.n.)

Fontes

  1. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Vitruvius
  2. 1 2 3 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
  3. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Petronius
  4. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Cartesius