annus - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: an·nus — morphologica: ann-us
← Protindeuropaee *at-no- “circuitus.”
ann|us, -i masc.
- Tempus a bruma ad brumam dum sol redit.[1]
Circuitus; praesertim, telluris circum solem, spatium CCCLXV dierum.
| m. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | annus | annī | I |
| gen. | annī | annōrum | II |
| dat. | annō | annīs | III |
| acc. | annum | annōs | IV |
| abl. | annō | annīs | VI |
| voc. | anne | annī | V |
ad annos
exeunte anno
ineunte anno
postero anno
superiore anno
principio anni
anniversāria (plur.)
annua (plur.)
| C. Nepos | ||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
class.
- Cum hoc ipsum vere gloriantem audierim in funerem matris suae, quam extulit annorum nonaginta, cum esset septem et sexaginta, se numquam cum matre in gratiam redisse,... Cornelius Nepos, XXV, Atticus.