arare - Victionarium (original) (raw)

Discretiva

	arare dictio est in variis linguis:

Italice: arare

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
arāre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	arō (arāre)
arāre	—	praesens	activa	infinitivus	arō

Appellatio pronuntiatusque

Syllabificatio phonetica: a·rā·re — morphologica: ar-are

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
arare	—	praesens	activa	infinitivus	ara substantiv.

Appellatio pronuntiatusque

Syllabificatio phonetica: a·ra·re — morphologica: ar-are

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
arare	prima singularis	futurum	activa	coniunctivus	arar †
arare	tertia singularis	futurum	activa	coniunctivus	arar †

Appellatio pronuntiatusque

Syllabificatio phonetica: a·ra·re — morphologica: ar-are

Marcus Terentius Varro -37	C. Plinius Secundus 23-79
antiq.	class.	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII	XVIII	XIX	XX	XXI

class.

Et quidem licet adicias, inquam, pastorum vitam esse incentivam, agricolarum succentivam auctore doctissimo homine Dicaearcho, qui Graeciae vita qualis fuerit ab initio nobis ita ostendit, ut superioribus temporibus fuisse doceat, cum homines pastoriciam vitam agerent neque scirent etiam arare terram aut serere arbores aut putare; ab iis inferiore gradu aetatis susceptam agri culturam. —De agricultura Varronis [1][2]

saec. I.

In arando magnopere servandum est Catonis oraculum: «quid est bene agrum colere? bene arare. quid secundum? arare. quid tertium? stercorare. sulco vario ne ares. tempestive ares.» —Naturalis historia Plinii [3]

Fontes

↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Varro
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
↑ Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber duodevicesimus, cap. 49, [174] — arare