ardea - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: ar·de·a — morphologica: arde-a
ardĕ|a, -ae fem.
- Avis typica familiae ardeidarum.
| f. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | ardea | ardeae | I |
| gen. | ardeae | ardeārum | II |
| dat. | ardeae | ardeīs | III |
| acc. | ardeam | ardeās | IV |
| abl. | ardeā | ardeīs | VI |
| voc. | ardea | ardeae | V |
class.
- Sed mihi nec motus nemorum, nec litoris ictus,
Nec placet incertus, qui provocat aequora, Delphin:
Aut siccum quod mergus amat: quodque ausa volare
Ardea sublimis pennae confisa natanti:
Quodque caput spargens undis, velut occupet imbrem, 555
Instabili gressu metitur litora cornix. —Pharsalia Lucani. (ca. 39–65)
| Avis | dilatare ▼ |
|---|
| Avis | collabi ▲ |
|---|
Discretiva
| ardea dictio est in variis linguis: |
|---|
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| ardeā | casus ablativus singularis | substantivi ardea |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: ar·de·ā — morphologica: arde-a
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| ardea | tertia singularis | imperfectum | activa | indicativus | arde |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
 |
API: /ardeˈa/, [arˈde̯a] |
|---|
Syllabificatio phonetica: ar·de·a — morphologica: arde-a
| Lucius Annaeus Seneca -3/+65 | C. Plinius Secundus 23-79 | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
class.
- Non enim sic hoc tempestatis signum est quomodo futurae pluviae "scintillare oleum et putres concrescere fungos," aut quomodo indicium est saevituri maris, si "marinae in sicco ludunt fulicae notasque paludes deserit atque altam supra volat ardea nubem," sed sic quomodo aequinoctium in calorem frigusque flectentis anni, quomodo illa quae Chaldaei a canunt, quid stella nascentibus triste laetumue constituat. —Naturales quaestiones Senecae [1][2]
saec. I.
- graculi sero a pabulo recedentes hiemem, et albae aves cum congregabuntur et cum terrestres volucres contra aquam clangores dabunt perfundentque sese, sed maxime cornix, hirundo tam iuxta aquam volitans, ut pinna saepe percutiat, quaeque in arboribus habitant, fugitantes in nidos suos, et anseres continuo clangore intempestivi, ardea in mediis harenis tristis. —Naturalis historia Plinii [3][2]