bonum - Victionarium (original ) (raw ) Appellatio pronuntiatusque[+/- ]
Syllabificatio phonetica: bo·num — morphologica: bon-um
← Latine : bonus
bon |um, -ī neut. [1] [2] [3] [4] [5]
Id quod est honestum .[1]
Id quod est utile .[1]
Id quod est jucundum .[1]
Id quod est perfectum in suo genere et naturae consentiens .[1]
(Saepe plur. ) res bonae.[2] [3]
Id quod est honestum
dilatare ▼
Id quod est honestum
collabi ▲
Id quod est utile
dilatare ▼
Id quod est utile
collabi ▲
Anglice: benefit (en)
Germanice: Nutzen (de) m, Vorteil (de) f
Id quod est iucundum
dilatare ▼
Id quod est iucundum
collabi ▲
Id quod est perfectum in suo genere et naturae consentiens
dilatare ▼
Id quod est perfectum in suo genere et naturae consentiens
collabi ▲
Discretiva
bonum dictio est in variis linguis:
Proprietates grammaticales[+/- ]
Forma
Modus flexurae
originis
bonum
casus accusativus singularis · genus masculinum
adiectivi bonus
bonum
casus nominativus singularis · genus neutrum
adiectivi bonus
bonum
casus accusativus singularis · genus neutrum
adiectivi bonus
bonum
casus vocativus singularis · genus neutrum
adiectivi bonus
bonum
casus accusativus singularis
substantivi bonus
bonum
casus accusativus singularis
substantivi bonum
bonum
casus vocativus singularis
substantivi bonum
Appellatio pronuntiatusque[+/- ]
Syllabificatio phonetica: bo·num — morphologica: bon-um
Fontes
1 2 3 4 5 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. I , p. 460 — “BŎNUS, a, um, adject. — Bonum, i, n. 2.”
1 2 Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. I , p. 352 — “bŏnus, a, um, adj.”
1 2 Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — bonus, a, um, II) subst., bonum, ī, n. (tom. 1, p. 852)
↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — bonum
↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — bonum