cantor - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: can·tor — morphologica: cant-or
cant|or, -ōris masc. [1][2][3][4][5]
- Qui cantat
| m. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | cantor | cantōrēs | I |
| gen. | cantōris | cantōrum | II |
| dat. | cantōrī | cantōribus | III |
| acc. | cantōrem | cantōrēs | IV |
| abl. | cantōre | cantōribus | VI |
| voc. | cantor | cantōrēs | V |
| Qui cantat | dilatare ▼ |
|---|
| Qui cantat | collabi ▲ |
|---|
Discretiva
| cantor dictio est in variis linguis: |
|---|
- Anglice: cantor
- Batave: cantor
- Catalane: cantor
- Dacoromane: cantor
- Francogallice: cantor
- Hispanice: cantor
- Lusitane: cantor
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| cantor | prima singularis | praesens | passiva | indicativus | cantō (cantāre) |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: can·tor — morphologica: cant-or
Fontes
- ↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. I, p. 519 — “CANTOR, ōris, m. 3.”
- ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 31 — “cantor, ōris, m. [cano]”
- ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — cantor, ōris, m. (cano) (tom. 1, p. 968)
- ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — cantor
- ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — cantor