carus - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

cār|us, -a, -um

  1. √ De materiali seu mercatorio rerum pretio — carus est qui nimio pretio emitur, cui vilis opponitur.[1]
  2. De morali alicujus personae aut rei pretio vel existimatione — carus dicitur et est qui magni fit vel ducitur, adeoque amatus, dilectus.[1]
positivus singularis positivus pluralis
cas. masc. fem. neut. cas. masc. fem. neut.
nom. cārus cāra cārum nom. cārī cārae cāra
gen. cārī cārae cārī gen. cārōrum cārārum cārōrum
dat. cārō cārae cārō dat. cārīs cārīs cārīs
acc. cārum cāram cārum acc. cārōs cārās cāra
abl. cārō cārā cārō abl. cārīs cārīs cārīs
voc. cāre cāra cārum voc. cārī cārae cāra
cārus comparativus dilatare ▼
cārus comparativus collabi ▲
cārus superlativus dilatare ▼
cārus superlativus collabi ▲

Antonyma · contraria

[+/-]

Fontes

  1. 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. I, p. 543 — “CĀRUS vel charus, a, um, adject.”