caute - Victionarium (original) (raw)

Syllabificatio phonetica: cau·tē — morphologica: caut-e

cautē (comp. cautius, superl. cautissimē)

Cauto modo, cum cautione	dilatare ▼

Cauto modo, cum cautione	collabi ▲

Discretiva

	caute dictio est in variis linguis:

Forma	Modus flexurae	originis
caute	casus vocativus singularis · genus masculinum	participii cautus

Syllabificatio phonetica: cau·te — morphologica: caut-e

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
caute	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	căuta
caute	tertia pluralis	praesens	activa	coniunctivus	căuta

	API: /ˈkau̯.te/

Syllabificatio phonetica: cau·te — morphologica: caut-e

Forma	Modus flexurae	originis
caute	forma pluralis · genus femininum	adiectivi cauto

Syllabificatio phonetica: cau·te — morphologica: caut-e

Titus Livius-58…+17	C. Plinius Secundus23-79	Aulus Gelliusca. 130-180}	Aurelius Augustinus Hipponensis354-430	Hildegardis Bingensis1098-1179	Franciscus Petrarca1304-1374
antiq.	class.	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII	XVIII	XIX	XX	XXI

class.

Ita exclusus multis saepe frustra conatibus captis ut viam sibi ad castra faceret, acriter dimicans cecidit, et consul nuntio circumventi fratris conversus ad pugnam, dum se temere magis quam satis caute in mediam dimicationem infert, volnere accepto aegre ab circumstantibus ereptus et suorum animos turbavit et ferociores hostes fecit; qui caede legati et consulis volnere accensi nulla deinde vi sustineri potuere, ut compulsi in castra Romani rursus obsiderentur nec spe nec viribus pares; venissetque in periculum summa rerum, ni T. Quinctius peregrinis copiis, Latino Hernicoque exercitu, subvenisset. —Ab urbe condita Titi Livii [1][2]

saec. I.

hic lapis et in Cantabria nascitur, non ut ille magnes verus caute continua, sed sparsa bulbatione — ita appellant —, nescio an vitro fundendo perinde utilis, nondum enim expertus est quisquam; ferrum utique inficit eadem vi. —Naturalis historia Plinii [3][2]

saec. II. (ca. 170-177 p.C.n.)

Haec taliaque Theophrastus satis caute et sollicite et religiose, cum discernendi magis disceptandique diligentia quam cum decernendi sententia atque fiducia scripsit, quoniam profecto causarum ac temporum varietates discriminumque ac differentiarum tenuitates derectum atque perpetuum distinctumque in rebus singulis praeceptum, quod ego nos in prima tractatus istius parte desiderare dixeram, non capiunt. —Noctes Atticae A. Gellii [4][2]

saec. IV.

Tu si esurieris, et aliud non habes unde sumas, caute manum mitte, ne lacereris ab spinis, id est, ne facta imiteris malorum; et lege uvam inter spinas pendentem, sed de vite nascentem. —Sermones de Scripturis Augustini [5][2]

saec. XII.

Qui autem volens ascendere a radice incipit, huic non est tam facile cadendum, si caute incedit. —Scivias Hildegardis sive libri visionum ac revelationum Hildegardis [6][2]

saec. XIV.

Scipio a mari paululum semotus et caute, ut in hostico, loca oportuna preoccupans incedebat; iam urbem unam hostium ceperat et in ea octo milia hominum predeque satis alterius; quam, ne gravaret exercitum, in Siciliam misit. —De viris illustribus Petrarcae [7][2]

↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named TitusLivius
1 2 3 4 5 6 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Plinius
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Gellius
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Augustinus
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Hildegardis
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Petrarca