cena - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: cē·na — morphologica: cen-a

cēn|a, -ae fem.

  1. caput cibi Romanorum, quod ederunt inter horam decimam quintam decimamque sextam
f. sing. plur.
nom. cēna cēnae I
gen. cēnae cēnārum II
dat. cēnae cēnīs III
acc. cēnam cēnās IV
abl. cēnā cēnīs VI
voc. cēna cēnae V

Discretiva

cena dictio est in variis linguis:

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Modus flexurae originis
cēnā casus ablativus singularis substantivi cēna

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: cē·nā — morphologica: cen-a

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
cena tertia singularis praesens activa indicativus cenar
cena secunda singularis praesens affirmativa imperativus cenar
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

API: /ˈθena/, /ˈsena/

Syllabificatio phonetica: ce·na — morphologica: cen-a