clamor - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
clāmor, clāmōris masc.
| f. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | clāmor | clāmōrēs | I |
| gen. | clāmōris | clāmōrum | II |
| dat. | clāmōrī | clāmōribus | III |
| acc. | clāmōrem | clāmōrēs | IV |
| abl. | clāmōre | clāmōribus | VI |
| voc. | clāmor | clāmōrēs | V |
| magna eruptiō vocum | dilatare ▼ |
|---|
| magna eruptiō vocum | collabi ▲ |
|---|
| acclāmātiō vel applausus | dilatare ▼ |
|---|
| acclāmātiō vel applausus | collabi ▲ |
|---|
| tumultus, turba | dilatare ▼ |
|---|
| tumultus, turba | collabi ▲ |
|---|
| Sonus, clangor | dilatare ▼ |
|---|
| Sonus, clangor | collabi ▲ |
|---|