deduco - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: dē·dū·cō — morphologica: de-duc-o
dēdūc|ō, -ere, dēdūxī, dēductum
- √ Ducere de aliquo.
| Thema | Vox activa | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| dēdūx- | Tempus perfectum | plusquam perfectum | futurum exactum | ||
| Persona | indicativ. | coniunct. | indicativ. | coniunct. | |
| I. sing. | dēdūxī | dēdūxerim | dēdūxeram | dēdūxissem | dēdūxerō |
| II. sing. | dēdūxistī | dēdūxeris | dēdūxerās | dēdūxissēs | dēdūxeris |
| III. sing. | dēdūxit | dēdūxerit | dēdūxerat | dēdūxisset | dēdūxerit |
| I. plur. | dēdūximus | dēdūxerimus | dēdūxerāmus | dēdūxissēmus | dēdūxerimus |
| II. plur. | dēdūxistis | dēdūxeritis | dēdūxerātis | dēdūxissētis | dēdūxeritis |
| III. plur. | dēdūxērunt | dēdūxerint | dēdūxerant | dēdūxissent | dēdūxerint |
| Modus | infinitivus | participium | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Tempus | praesens | perfectum | futurum | praesens | perfectum | futurum |
| Voxactiva | dēdūcere | dēdūxisse | dēductūrum,-am, -um esse | dēdūcēns | dēductūrus,-a, -um | |
| Voxpassiva | dēdūcī | dēductum,-am, -um esse | dēductum īrī | dēductus,-a, -um | ||
| Gerundium | Gerundivum | Supinum | ||||
| dēdūcendī | dēdūcendus, -a, -um | dēductum | dēductū |