deni - Victionarium (original) (raw)

Latine

Syllabificatio phonetica: dē·nī — morphologica: den-i

dēn|ī, -ae, -a plur.

Numerale distributivum plurale
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.
nom.	dēnī	dēnae	dēna	nom.
gen.	dēnōrum dēnûm	dēnārum	dēnōrum dēnûm	gen.
dat.	dēnīs	dēnīs	dēnīs	dat.
acc.	dēnōs	dēnās	dēna	acc.
abl.	dēnīs	dēnīs	dēnīs	abl.
voc.	dēnī	dēnae	dēna	voc.

Decem pro quoque	dilatare ▼

Decem pro quoque	collabi ▲

Decem coniuncti	dilatare ▼

Decem coniuncti	collabi ▲

C. Plinius Secundus23–79
antiq.	class.	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII	XVIII	XIX	XX	XXI

saec. I. (ca. 78 p.C.n.)

Viti adminicula addenda, quae scandat adprehensa, si maiora sint. vitium generosarum pergulas quinquatribus putandas et, quarum servare uvas libeat, decrescente luna tradunt; quae vero interlunio sint putatae, nullis animalium obnoxias esse. alia ratione plena luna noctu tondendas, cum sit ea in leone, scorpione, sagittario, tauro, atque in totum serendas plena aut crescente utique censent. sufficiunt in Italia cultores deni in centena iugera vinearum. —Naturalis historia Plinii [1]

Vide etiam**:** → deni (Vicicitatio)

↑ Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber septimus decimus, cap. 36, [215] — deni