erratum - Victionarium (original) (raw)
Latine
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: er·rā·tum — morphologica: errat-um
← Latine: errātus ← Latine: errō (errāre)
errāt|um, -ī masc.
- Huc illuc vagatio, vel actus huc illuc vagandi
| n. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | errātum | errāta | I |
| gen. | errātī | errātōrum | II |
| dat. | errātō | errātīs | III |
| acc. | errātum | errāta | IV |
| abl. | errātō | errātīs | VI |
| voc. | errātum | errāta | V |
| Huc illuc vagatio, vel actus hac illuc vagandi | dilatare ▼ |
|---|
| Huc illuc vagatio, vel actus hac illuc vagandi | collabi ▲ |
|---|
Discretiva
| erratum dictio est in variis linguis: |
|---|
Formae affines
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Casu | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|---|
| errātum | — | — | — | supinum | accusativo | errō (errāre) |
| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| errātum | casus accusativus singularis · genus masculinum | participii errātus |
| errātum | casus nominativus singularis · genus neutrum | participii errātus |
| errātum | casus accusativus singularis · genus neutrum | participii errātus |
| errātum | casus vocativus singularis · genus neutrum | participii errātus |
| errātum | casus accusativus singularis | substantivi errātus |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: er·rā·tum — morphologica: errat-um
Loci
| C. Plinius Secundus23–79 | Demetrius Cantemir1674-1723 | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
saec. I. (ca. 78 p.C.n.)
- erratum et in amnibus inclutis. ab Minio, quem supra diximus, CC, ut auctor est Varro, abest Aeminius, quem alibi quidam intellegunt et Limaeam vocant, Oblivionis antiquis dictus multumque fabulosus, ab Durio Tagus CC interveniente Munda. Tagus auriferis harenis celebratur. ab eo CLX promunturium Sacrum e media prope Hispaniae fronte prosilit. —Naturalis historia Plinii [1]
saec. XVIII. (1714 p.C.n.)
- His de suo addit orator, si quae alia allegorica et metaphorica ipsi ingenium suggerit. Parentes primo negant talem venatum in illorum aedes intrasse, erratum esse in vestigiis; forte in viciniis latere capreolam. Urgentibus procis, ut omnino ostendatur venatus, ancilla quaedam vetula, deformis, laciniis induta, educitur, et an ea cerva sit, quam persequerentur, interrogantur. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir [2]
Vide etiam**:** → erratum (Vicicitatio)
Fontes
- ↑ Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber quartus, cap. 35, [115] — erratum
- ↑ Demetrius Cantemir – Descriptio Moldaviae. (Universitas Turicensis): Secunda pars – Politica. Caput XVIII – De ceremoniis, quas Moldavi in sponsalitiis et nuptiis observant — erratum