esurio - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: ē·su·ri·ō — morphologica: e-sur-io
Verbum intransitivum
[+/-]
ēsur|ĭō, -īre, -ivī vel -iī, -itum, -itūrus
| Thema | Vox activa | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| ēsurīv- | Tempus perfectum | plusquam perfectum | futurum exactum | ||
| Persona | indicativ. | coniunct. | indicativ. | coniunct. | |
| I. sing. | ēsurīvī | ēsurīverim | ēsurīveram | ēsurīvissem | ēsurīverō |
| II. sing. | ēsurīvistī | ēsurīveris | ēsurīverās | ēsurīvissēs | ēsurīveris |
| III. sing. | ēsurīvit | ēsurīverit | ēsurīverat | ēsurīvisset | ēsurīverit |
| I. plur. | ēsurīvimus | ēsurīverimus | ēsurīverāmus | ēsurīvissēmus | ēsurīverimus |
| II. plur. | ēsurīvistis | ēsurīveritis | ēsurīverātis | ēsurīvissētis | ēsurīveritis |
| III. plur. | ēsurīvērunt | ēsurīverint | ēsurīverant | ēsurīvissent | ēsurīverint |
| Modus | infinitivus | participium | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Tempus | praesens | perfectum | futurum | praesens | perfectum | futurum |
| Voxactiva | ēsurīre | ēsurīvisse | ēsurītūrum,-am, -um esse | ēsuriēns | ēsurītūrus,-a, -um | |
| Voxpassiva | ēsurīrī | ēsurītum,-am, -um esse | ēsurītum īrī | ēsurītus,-a, -um | ||
| Gerundium | Gerundivum | Supinum | ||||
| ēsuriendī | ēsuriendus, -a, -um | ēsurītum | ēsurītū |
| Famem habere | dilatare ▼ |
|---|
| Famem habere | collabi ▲ |
|---|