expedio - Victionarium (original) (raw)
| Haec dictio adhuc stipula est. Amplificando eam adiuvabis Victionarium meliorari. |
|---|
“Pedes extricare,” ab ex + pes.
expĕd|io, -īre, -īvī vel -iī, ītum
- Ex impedimenta extricare; processum progressumve accelerare; festinare.
- Mittere.
| Radix perfecta expĕdīv- | ||
|---|---|---|
| Perfectum indicativum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | expĕdīvī | expĕdīvimus |
| II. | expĕdīvistī | expĕdīvistis |
| III. | expĕdīvit | expĕdīvērunt |
| Perfectum subiunctivum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | expĕdīverim | expĕdīverīmus |
| II. | expĕdīverīs | expĕdīverītis |
| III. | expĕdīverit | expĕdīverint |
| Plusquam perfectum indicativum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | expĕdīveram | expĕdīverāmus |
| II. | expĕdīverās | expĕdīverātis |
| III. | expĕdīverat | expĕdīverant |
| Plusquam perfectum subiunctivum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | expĕdīvissem | expĕdīvissēmus |
| II. | expĕdīvissēs | expĕdīvissētis |
| III. | expĕdīvisset | expĕdīvissent |
| Futurum perfectum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | expĕdīverō | expĕdīverimus |
| II. | expĕdīveris | expĕdīveritis |
| III. | expĕdīverit | expĕdīverint |
| Infinitivi act.pass. praes. expĕdīreexpĕdīrī perf. expĕdīvisse | Participia praes. expĕdiēns, -entis perf. expĕdītus, -a, -um fut. expĕdītūrus, -a, -um | Gerundia et supina subst. expĕdiendum, -ī adiect. expĕdiendus, -a, -um supina expĕdītum, expĕdītū |
|---|