fugere - Victionarium (original) (raw)
Discretiva
| fugere dictio est in variis linguis: |
|---|
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| fugere | — | praesens | activa | infinitivus | fugiō |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: fu·ge·re — morphologica: fug-ere
| C. Plinius Secundus 23-79 | ||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
saec. I.
- Circae filio ortos ferunt et ideo inesse iis vim naturalem eam. et tamen omnibus hominibus contra serpentes inest venenum: ferunt ictas saliva ut ferventis aquae contactu fugere; quod si in fauces penetraverit, etiam mori, idque maxime humani ieiuni oris. —Naturalis historia Plinii [1][2]
Fontes
- ↑ Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber septimus, cap. 2, [15] — fugere
- ↑ Vicicitatio: fugere.