fugio - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: fu·gi·ō — morphologica: fug-io
fug|iō, -ere, fūgī, fugitum
| Thema | Vox activa | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| fug- | Tempus praesens | imperfectum | futurum | ||||
| Persona | indicativ. | coniunct. | imperat. | indicativ. | coniunct. | indicativ. | imperat. |
| I. sing. | fugiō | fugiam | fugiēbam | fugerem | fugiam | ||
| II. sing. | fugis | fugiās | fuge! | fugiēbās | fugerēs | fugiēs | fugitō! |
| III. sing. | fugit | fugiat | fugiēbat | fugeret | fugiet | fugitō! | |
| I. plur. | fugimus | fugiāmus | fugiēbāmus | fugerēmus | fugiēmus | ||
| II. plur. | fugitis | fugiātis | fugite! | fugiēbātis | fugerētis | fugiētis | fugitōte! |
| III. plur. | fugiunt | fugiant | fugiēbant | fugerent | fugient | fugiuntō! |
| Thema | Vox activa | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| fūg- | Tempus perfectum | plusquam perfectum | futurum exactum | ||
| Persona | indicativ. | coniunct. | indicativ. | coniunct. | |
| I. sing. | fūgī | fūgerim | fūgeram | fūgissem | fūgerō |
| II. sing. | fūgistī | fūgeris | fūgerās | fūgissēs | fūgeris |
| III. sing. | fūgit | fūgerit | fūgerat | fūgisset | fūgerit |
| I. plur. | fūgimus | fūgerimus | fūgerāmus | fūgissēmus | fūgerimus |
| II. plur. | fūgistis | fūgeritis | fūgerātis | fūgissētis | fūgeritis |
| III. plur. | fūgērunt | fūgerint | fūgerant | fūgissent | fūgerint |
| Modus | infinitivus | participium | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Tempus | praesens | perfectum | futurum | praesens | perfectum | futurum |
| Voxactiva | fugere | fūgisse | fugitūrum,-am, -um esse | fugiēns | fugitūrus,-a, -um | |
| Gerundium | Gerundivum | Supinum | ||||
| fugiendī | fugiendus, -a, -um | fugitum | fugitū |