fur - Victionarium (original) (raw)

Latine

Appellatio pronuntiatusque

fūr		API: /fuːr/	(classice)

Nomen substantivum

fūr, ~is comm.

Qui alicuius possessionem contra leges et hoc homine inscio rapit.

Declinatio

c.	sing.	plur.
nom.	fūr	fūrēs	I
gen.	fūris	fūrum	II
dat.	fūrī	fūribus	III
acc.	fūrem	fūrēs	IV
abl.	fūre	fūribus	VI
voc.	fūr	fūrēs	V

Dictiones derivatae

furatim
furax
furinus
furor
furtificus
furtim
furtivus
furtum
furtus
furunculus

Translationes

Qui alicuius possessionem rapit

Anglice: thief (en) Dacoromane: hoț (ro) m Finnice: varas (fi)	Francogallice: voleur (fr) m, voleuse (fr) f Germanice: Dieb (de) m, Diebin (de) f Suecice: tjuv (sv) c

Discretiva

	fur dictio est in variis linguis:

Anglice: fur
Dacoromane: fur
Francogallice: fur
Suecice: fur