gero - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: ge·rō — morphologica: ger-o

gĕr|ō, -ĕre, gessī, gestum [1][2][3][4][5]

  1. Portare, ferre.
  2. Agere, facere.

­

Thema Vox activa
ger- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. gerō geram gerēbam gererem geram
II. sing. geris gerās gere! gerēbās gererēs gerēs geritō!
III. sing. gerit gerat gerēbat gereret geret geritō!
I. plur. gerimus gerāmus gerēbāmus gererēmus gerēmus
II. plur. geritis gerātis gerite! gerēbātis gererētis gerētis geritōte!
III. plur. gerunt gerant gerēbant gererent gerent geruntō!
Thema Vox passiva
ger- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. geror gerar gerēbar gererer gerar
II. sing. gereris gerāris gerere! gerēbāris gererēris gerēris geritor!
III. sing. geritur gerātur gerēbātur gererētur gerētur geritor!
I. plur. gerimur gerāmur gerēbāmur gererēmur gerēmur
II. plur. geriminī gerāminī geriminī! gerēbāminī gererēminī gerēminī
III. plur. geruntur gerantur gerēbantur gererentur gerentur geruntor!
Thema Vox activa
gess- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. gessī gesserim gesseram gessissem gesserō
II. sing. gessistī gesseris gesserās gessissēs gesseris
III. sing. gessit gesserit gesserat gessisset gesserit
I. plur. gessimus gesserimus gesserāmus gessissēmus gesserimus
II. plur. gessistis gesseritis gesserātis gessissētis gesseritis
III. plur. gessēruntgessēre gesserint gesserant gessissent gesserint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva gerere gessisse gestūrum,-am, -um esse gerēns gestūrus,-a, -um­
Voxpassiva gerī gestum,-am, -um esse gestum īrī gestus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
gerendī gerendus, -a, -um gestum gestū

ger|ō, -ōnis masc. [6][7]

  1. Qui gerit.

Latine: gerō (gerere)

m. sing. plur.
nom. gerō gerōnēs I
gen. gerōnis gerōnum II
dat. gerōnī gerōnibus III
acc. gerōnem gerōnēs IV
abl. gerōne gerōnibus VI
voc. gerō gerōnēs V

Discretiva

gero dictio est in variis linguis:
Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
gero prima singularis praesens activa indicativus gerar
Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: ge·ro — morphologica: ger-o

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. II, p. 592 — “GĔRO, gĕris, gessi, gestum, gĕrere, a. 3.”
  2. Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 27 — “1. gero, gessi, gestum, 3. v. a.”
  3. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 1. gero, gessī, gestum, ere (tom. 1, p. 2926)
  4. Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum)gerere
  5. Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum)gero
  6. Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 29 — “2. gĕro, onis, m. [1. gero]”
  7. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 2. gero, ōnis, m. (gero, ere) (tom. 1, p. 2928)