loquor - Victionarium (original) (raw)

Haec dictio adhuc stipula est. Amplificando eam adiuvabis Victionarium meliorari.
Nondum notationem eius dictionis habemus. Quaesumus, adice si potes.

lŏqu|or, -ī, lŏcūtus vel lŏquūtus sum

Verbum intransitivum

[+/-]

  1. ore verba emittere cum sensu

  2. dicere

Thema Deponens
lŏqu- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. lŏquor lŏquar lŏquēbar lŏquerer lŏquar
II. sing. lŏqueris lŏquāris lŏquere! lŏquēbāris lŏquerēris lŏquēris lŏquitor!
III. sing. lŏquitur lŏquātur lŏquēbātur lŏquerētur lŏquētur lŏquitor!
I. plur. lŏquimur lŏquāmur lŏquēbāmur lŏquerēmur lŏquēmur
II. plur. lŏquiminī lŏquāminī lŏquiminī! lŏquēbāminī lŏquerēminī lŏquēminī —
III. plur. lŏquuntur lŏquantur lŏquēbantur lŏquerentur lŏquentur lŏquuntor!
Thema Deponens
lŏcūt- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. lŏcūtus,-a, -um sum lŏcūtus,-a, -um sim lŏcūtus,-a, -um eram lŏcūtus,-a, -um essem lŏcūtus,-a, -um erō
II. sing. lŏcūtus,-a, -um es lŏcūtus,-a, -um sīs lŏcūtus,-a, -um erās lŏcūtus,-a, -um essēs lŏcūtus,-a, -um eris
III. sing. lŏcūtus,-a, -um est lŏcūtus,-a, -um sit lŏcūtus,-a, -um erat lŏcūtus,-a, -um esset lŏcūtus,-a, -um erit
I. plur. lŏcūtī,-ae, -a sumus lŏcūtī,-ae, -a sīmus lŏcūtī,-ae, -a erāmus lŏcūtī,-ae, -a essēmus lŏcūtī,-ae, -a erimus
II. plur. lŏcūtī,-ae, -a estis lŏcūtī,-ae, -a sītis lŏcūtī,-ae, -a erātis lŏcūtī,-ae, -a essētis lŏcūtī,-ae, -a eritis
III. plur. lŏcūtī,-ae, -a sunt lŏcūtī,-ae, -a sint lŏcūtī,-ae, -a erant lŏcūtī,-ae, -a essent lŏcūtī,-ae, -a erunt
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Dep. lŏquī lŏcūtum,-am, -um esse lŏcūtūrum,-am, -um esse lŏquēns lŏcūtus,-a, -um lŏcūtūrus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
lŏquendī lŏquendus, -a, -um lŏcūtum lŏcūtū

Antonyma

Exempla

saec. I.

ore verba emittere cum sensu dilatare ▼
ore verba emittere cum sensu collabi ▲