mentior - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: men·ti·or — morphologica: ment-ior

← Latine: mēns

ment|ĭor, -īri, -ītus sum

  1. Veritatem (consilio) non dicere.
Thema Deponens
ment- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. mentior mentiar mentiēbār mentīrer mentiar
II. sing. mentīris mentiāris mentīre! mentiēbāris mentīrēris mentiēris mentītor!
III. sing. mentītur mentiātur mentiēbātur mentīrētur mentiētur mentītor!
I. plur. mentīmur mentiāmur mentiēbāmur mentīrēmur mentiēmur
II. plur. mentīminī mentiāminī mentīminī! mentiēbāminī mentīrēminī mentiēminī —
III. plur. mentiuntur mentiantur mentiēbantur mentīrentur mentientur mentiuntor!
Thema Deponens
mentīt- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. mentītus,-a, -um sum mentītus,-a, -um sim mentītus,-a, -um eram mentītus,-a, -um essem mentītus,-a, -um erō
II. sing. mentītus,-a, -um es mentītus,-a, -um sīs mentītus,-a, -um erās mentītus,-a, -um essēs mentītus,-a, -um eris
III. sing. mentītus,-a, -um est mentītus,-a, -um sit mentītus,-a, -um erat mentītus,-a, -um esset mentītus,-a, -um erit
I. plur. mentītī,-ae, -a sumus mentītī,-ae, -a sīmus mentītī,-ae, -a erāmus mentītī,-ae, -a essēmus mentītī,-ae, -a erimus
II. plur. mentītī,-ae, -a estis mentītī,-ae, -a sītis mentītī,-ae, -a erātis mentītī,-ae, -a essētis mentītī,-ae, -a eritis
III. plur. mentītī,-ae, -a sunt mentītī,-ae, -a sint mentītī,-ae, -a erant mentītī,-ae, -a essent mentītī,-ae, -a erunt
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Dep. mentīrī mentītum,-am, -um esse mentītūrum,-am, -um esse mentiēns mentītus,-a, -um mentītūrus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
mentiendī mentiendus, -a, -um mentītum mentītū
Veritatem non dicere dilatare ▼
Veritatem non dicere collabi ▲