mitto - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: mit·tō — morphologica: mitt-o

Fortasse pro *smitto (Watkins, 2000, p. 56) vel potius *(s)mīto (Sihler, 1995, §527, 234, Pokorny, 1959, p. 968), a radice Protindeuropaea *smeit- “iacere.”

mitt|o, -ĕre, mīsī, missum

  1. (Generatim) efficere aliquid ire, ire iubere, allegare quempiam ad aliquem, rem ad alium preferendam curare. [1]
  2. iacere, emittere, conicere, iactare, iaculari praecipue missile
  3. emittere, fundere, exuere, spargere
  4. clamare, emittere
  5. deicere, demittere, relinquere
  6. manumittere, relinquere
  7. dimittere de officio
  8. (silentio) praeterire
  9. arcessere, invitare, vocare
  10. praetermittere, dimittere, relinquere
  11. dedicare
  12. ferre, parere, gignere
  13. exportare, evehere
  14. oblivisci, eicere ex animo

­

Thema Vox activa
mitt- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. mittō mittam mittēbam mitterem mittam
II. sing. mittis mittās mitte! mittēbās mitterēs mittēs mittitō!
III. sing. mittit mittat mittēbat mitteret mittet mittitō!
I. plur. mittimus mittāmus mittēbāmus mitterēmus mittēmus
II. plur. mittitis mittātis mittite! mittēbātis mitterētis mittētis mittitōte!
III. plur. mittunt mittant mittēbant mitterent mittent mittuntō!
Thema Vox passiva
mitt- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. mittor mittar mittēbar mitterer mittar
II. sing. mitteris mittāris mittere! mittēbāris mitterēris mittēris mittitor!
III. sing. mittitur mittātur mittēbātur mitterētur mittētur mittitor!
I. plur. mittimur mittāmur mittēbāmur mitterēmur mittēmur
II. plur. mittiminī mittāminī mittiminī! mittēbāminī mitterēminī mittēminī
III. plur. mittuntur mittantur mittēbantur mitterentur mittentur mittuntor!
Thema Vox activa
mīs- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. mīsī mīserim mīseram mīsissem mīserō
II. sing. mīsistī mīseris mīserās mīsissēs mīseris
III. sing. mīsit mīserit mīserat mīsisset mīserit
I. plur. mīsimus mīserimus mīserāmus mīsissēmus mīserimus
II. plur. mīsistis mīseritis mīserātis mīsissētis mīseritis
III. plur. mīsērunt mīserint mīserant mīsissent mīserint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva mittere mīsisse missūrum,-am, -um esse mittēns missūrus,-a, -um­
Voxpassiva mittī missum,-am, -um esse missum īrī missus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
mittendī mittendus, -a, -um missum missū
Efficere aliquid ire dilatare ▼
Efficere aliquid ire collabi ▲
Iacere, iaculari praecipue missile dilatare ▼
Iacere, iaculari praecipue missile collabi ▲
Dimittere de officio dilatare ▼
Dimittere de officio collabi ▲

saec. VI. a.C.n.

Vulgata: Nisi videro in manibus eius fixuram clavorum, et mittam digitum meum in locum clavorum, et mittam manum meam in latus eius, non credam.

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. III, p. 262 — “MITTO, mittis, mīsi, missum, mittere, a. 3.”