monitus - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: mo·ni·tus — morphologica: monit-us
| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Casu | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|---|
| monitus | — | perfectum | passiva | participium | nominativo | moneō (monēre) |
| positivus singularis | positivus pluralis | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| cas. | masc. | fem. | neut. | cas. | masc. | fem. | neut. |
| nom. | monitus | monita | monitum | nom. | monitī | monitae | monita |
| gen. | monitī | monitae | monitī | gen. | monitōrum | monitārum | monitōrum |
| dat. | monitō | monitae | monitō | dat. | monitīs | monitīs | monitīs |
| acc. | monitum | monitam | monitum | acc. | monitōs | monitās | monita |
| abl. | monitō | monitā | monitō | abl. | monitīs | monitīs | monitīs |
| voc. | monite | monita | monitum | voc. | monitī | monitae | monita |
monit|us, -ūs masc.
- Actus monendi.
| m. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | monitus | monitūs | I |
| gen. | monitūs | monituum | II |
| dat. | monituī | monitibus | III |
| acc. | monitum | monitūs | IV |
| abl. | monitū | monitibus | VI |
| voc. | monitus | monitūs | V |
Discretiva
| monitus dictio est in variis linguis: |
|---|
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| monitūs | casus genitivus singularis | substantivi monitus |
| monitūs | casus nominativus pluralis | substantivi monitus |
| monitūs | casus accusativus pluralis | substantivi monitus |
| monitūs | casus vocativus pluralis | substantivi monitus |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: mo·ni·tūs — morphologica: monit-us