morior - Victionarium (original) (raw)

MALO MORI QUAM (rectius) FOEDARI

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: mo·ri·or — morphologica: mor-ior

mor|ior, -ī, mortuus sum, moritūrus

  1. Vitam finire
Thema Deponens
mor- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. morior moriar moriēbar morerer moriar
II. sing. moreris moriāris morere! moriēbāris morerēris moriēris moritor!
III. sing. moritur moriātur moriēbātur morerētur moriētur moritor!
I. plur. morimur moriāmur moriēbāmur morerēmur moriēmur
II. plur. moriminī moriāminī moriminī! moriēbāminī morerēminī moriēminī
III. plur. moriuntur moriantur moriēbantur morerentur morientur moriuntor!
Thema Deponens
mortu- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. mortuus,-a, -um sum mortuus,-a, -um sim mortuus,-a, -um eram mortuus,-a, -um essem mortuus,-a, -um erō
II. sing. mortuus,-a, -um es mortuus,-a, -um sīs mortuus,-a, -um erās mortuus,-a, -um essēs mortuus,-a, -um eris
III. sing. mortuus,-a, -um est mortuus,-a, -um sit mortuus,-a, -um erat mortuus,-a, -um esset mortuus,-a, -um erit
I. plur. mortuī,-ae, -a sumus mortuī,-ae, -a sīmus mortuī,-ae, -a erāmus mortuī,-ae, -a essēmus mortuī,-ae, -a erimus
II. plur. mortuī,-ae, -a estis mortuī,-ae, -a sītis mortuī,-ae, -a erātis mortuī,-ae, -a essētis mortuī,-ae, -a eritis
III. plur. mortuī,-ae, -a sunt mortuī,-ae, -a sint mortuī,-ae, -a erant mortuī,-ae, -a essent mortuī,-ae, -a erunt
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Dep. morī mortuum,-am, -um esse moritūrum,-am, -um esse moriēns mortuus,-a, -um moritūrus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
moriendī moriendus, -a, -um mortuum mortuū
Vitam finire dilatare ▼
Vitam finire collabi ▲