muto - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

mūtō API: /ˈmuːtoː/ (classice)

Syllabificatio phonetica: mū·tō — morphologica: mut-o

Contractum pro Latine: movitāre

mūt|ō, -āre, -āvī, -ātum [1][2][3][4][5]

  1. (Trans.) movere de loco ad locum. [1]
  2. Facere, ut res alio, atque antea, modo exsistat, aut in diversam vertatur. [1]

­

Thema Vox activa
mūt- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. mūtō mūtem mūtābam mūtārem mūtābō
II. sing. mūtās mūtēs mūtā! mūtābās mūtārēs mūtābis mūtātō!
III. sing. mūtat mūtet mūtābat mūtāret mūtābit mūtātō!
I. plur. mūtāmus mūtēmus mūtābāmus mūtārēmus mūtābimus
II. plur. mūtātis mūtētis mūtāte! mūtābātis mūtārētis mūtābitis mūtātōte!
III. plur. mūtant mūtent mūtābant mūtārent mūtābunt mūtantō!
Thema Vox passiva
mūt- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. mūtor mūter mūtābar mūtārer mūtābor
II. sing. mūtāris mūtēris mūtāre! mūtābāris mūtārēris mūtāberis mūtātor!
III. sing. mūtātur mūtētur mūtābātur mūtārētur mūtābitur mūtātor!
I. plur. mūtāmur mūtēmur mūtābāmur mūtārēmur mūtābimur
II. plur. mūtāminī mūtēminī mūtāminī! mūtābāminī mūtārēminī mūtābiminī —
III. plur. mūtantur mūtentur mūtābantur mūtārentur mūtābuntur mūtantor!
Thema Vox activa
mūtāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. mūtāvī mūtāverim mūtāveram mūtāvissem mūtāverō
II. sing. mūtāvistī mūtāveris mūtāverās mūtāvissēs mūtāveris
III. sing. mūtāvit mūtāverit mūtāverat mūtāvisset mūtāverit
I. plur. mūtāvimus mūtāverimus mūtāverāmus mūtāvissēmus mūtāverimus
II. plur. mūtāvistis mūtāveritis mūtāverātis mūtāvissētis mūtāveritis
III. plur. mūtāvērunt mūtāverint mūtāverant mūtāvissent mūtāverint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva mūtāre mūtāvisse mūtātūrum,-am, -um esse mūtāns mūtātūrus,-a, -um­
Voxpassiva mūtārī mūtātum,-am, -um esse mūtātum īrī mūtātus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
mūtandī mūtandus, -a, -um mūtātum mūtātū

Facere, ut res alio, atque antea, modo exsistat, aut in diversam vertatur

mūt|ō, -ōnis masc. [6][7][8][9][10]

  1. Membrum virile.
m. sing. plur.
nom. mūtō mūtōnēs I
gen. mūtōnis mūtōnum II
dat. mūtōnī mūtōnibus III
acc. mūtōnem mūtōnēs IV
abl. mūtōne mūtōnibus VI
voc. mūtō mūtōnēs V

Discretiva

muto dictio est in variis linguis:

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Modus flexurae originis
mūtō casus dativus singularis · genus masculinum adiectivi mūtus
mūtō casus ablativus singularis · genus masculinum adiectivi mūtus
mūtō casus dativus singularis · genus neutrum adiectivi mūtus
mūtō casus ablativus singularis · genus neutrum adiectivi mūtus

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

mūtō API: /ˈmuːtoː/ (classice)

Syllabificatio phonetica: mū·tō — morphologica: mut-o

Fontes

  1. 1 2 3 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. III, p. 321 — “MŪTO, as, āvi, ātum, are, a. 1.”
  2. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 532 — “1. mūto, āvī, ātum, 1. v. a.”
  3. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 1. mūto, āvī, ātum, āre (tom. 2, p. 1074)
  4. ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — mutare
  5. ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — MUTO200
  6. ↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. III, p. 321 — “MŪTO, ōnis, m. 3.”
  7. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 533 — “2. mūto, ōnis, m.”
  8. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 2. mūto (mutto), ōnis, m. (tom. 2, p. 1074)
  9. ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — muto
  10. ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — MUTO100