nauta - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
| nauta |  |
API: /ˈnau̯.ta/ | (classice) |
|---|
Syllabificatio phonetica: nau·ta — morphologica: naut-a
- antiq. nāvita
← Latine: nāvis ← Graeca Antiqua: ναύτης (naútês).
naut|a, -ae masc.
- Qui in navibus navigandis adiuvat.
| m. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | nauta | nautae | I |
| gen. | nautae | nautārum | II |
| dat. | nautae | nautīs | III |
| acc. | nautam | nautās | IV |
| abl. | nautā | nautīs | VI |
| voc. | nauta | nautae | V |
| Collatio dictionis “nauta” | dilatare ▼ |
|---|
| Collatio dictionis “nauta” | collabi ▲ |
|---|
| Qui in navibus navigandis adiuvat | dilatare ▼ |
|---|
| Qui in navibus navigandis adiuvat | collabi ▲ |
|---|
Discretiva
| nauta dictio est in variis linguis: |
|---|
Proprietates grammaticales
[+/-]
| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| nauta | casus genitivus pluralis | naut |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: nau·ta — morphologica: naut-a
| Petronius Arbiterca. 14–66 | Isidorus Hispalensis560-636 | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
saec. I.
- Adhuc loquebatur, cum crepuit ostium impulsum, stetitque in limine barbis horrentibus nauta et: “Moraris, inquit, Eumolpe, tanquam properandum ignores”. Haud mora, omnes consurgimus, et Eumolpus quidem mercennarium suum iam olim dormientem exire cum sarcinis iubet. Ego cum Gitone quicquid erat in alutam compono, et adoratis sideribus intro navigium. —Satyricon T. Petronii Arbitri [1][2]
Latinitas mediaevalis
[+/-]
saec. VII.
- Nauta a nave dictus per derivationem. Navita autem pro nauta poetice dicitur, sicut Mavors pro Mars; nam rectum est nauta. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis [3][2]