noceo - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: no·ce·ō — morphologica: noc-eo
Ab necare, ab lingua prisca Indoeuropaea *noḱ-eyo- “mortifico”, a *neḱ- “mors.”
Verbum intransitivum
[+/-]
nŏc|eō, -ēre, -uī, -itum [1][2][3][4][5]
| Thema | Vox activa | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| noc- | Tempus praesens | imperfectum | futurum | ||||
| Persona | indicativ. | coniunct. | imperat. | indicativ. | coniunct. | indicativ. | imperat. |
| I. sing. | noceō | noceam | nocēbam | nocērem | nocēbō | ||
| II. sing. | nocēs | noceās | nocē! | nocēbās | nocērēs | nocēbis | nocētō! |
| III. sing. | nocet | noceat | nocēbat | nocēret | nocēbit | nocētō! | |
| I. plur. | nocēmus | noceāmus | nocēbāmus | nocērēmus | nocēbimus | ||
| II. plur. | nocētis | noceātis | nocēte! | nocēbātis | nocērētis | nocēbitis | nocētōte! |
| III. plur. | nocent | noceant | nocēbant | nocērent | nocēbunt | nocentō! | |
| Thema | Vox passiva | ||||||
| noc- | Tempus praesens | imperfectum | futurum | ||||
| Persona | indicativ. | coniunct. | imperat. | indicativ. | coniunct. | indicativ. | imperat. |
| III. sing. | nocētur | noceātur | nocēbātur | nocērētur | nocēbitur | — |
| Thema | Vox activa | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| nocu- | Tempus perfectum | plusquam perfectum | futurum exactum | ||
| Persona | indicativ. | coniunct. | indicativ. | coniunct. | |
| I. sing. | nocuī | nocuerim | nocueram | nocuissem | nocuerō |
| II. sing. | nocuistī | nocueris | nocuerās | nocuissēs | nocueris |
| III. sing. | nocuit | nocuerit | nocuerat | nocuisset | nocuerit |
| I. plur. | nocuimus | nocuerimus | nocuerāmus | nocuissēmus | nocuerimus |
| II. plur. | nocuistis | nocueritis | nocuerātis | nocuissētis | nocueritis |
| III. plur. | nocuērunt | nocuerint | nocuerant | nocuissent | nocuerint |
| Modus | infinitivus | participium | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Tempus | praesens | perfectum | futurum | praesens | perfectum | futurum |
| Voxactiva | nocēre | nocuisse | nocitūrum,-am, -um esse | nocēns | nocitūrus,-a, -um | |
| Voxpassiva | nocērī | nocitum,-am, -um esse | nocitum īrī | nocitus,-a, -um | ||
| Gerundium | Gerundivum | Supinum | ||||
| nocendī | nocendus, -a, -um | nocitum | nocitū |
Latinitas postclassica
[+/-]
saec. IV.
sunt item alia participia, quae accepta praepositione et a verbis et a participiis recedunt, ut nocens innocens: nam noceo dicitur, innoceo non dicitur. —Ars maior Aelii Donati (ca. 350). De participio.
| Facere noxam aut iniuriam | dilatare ▼ |
|---|
| Facere noxam aut iniuriam | collabi ▲ |
|---|
Fontes
- ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedForcellini - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedFreund - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedGeorges - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedLangenscheidt - ↑ Lapsus in citando: Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedOlivetti