noscito - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: nōs·ci·tō — morphologica: noscit-o

← (Frequent.) a Latine: nōscō (nōscere)

nōscit|ō, -āre, -āvī, -ātum

  1. Noscere, agnoscere
  2. Cernere, notare
  3. (Translate) explorare

­

Thema Vox activa
nōscit- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. nōscitō nōscitem nōscitābam nōscitārem nōscitābō
II. sing. nōscitās nōscitēs nōscitā! nōscitābās nōscitārēs nōscitābis nōscitātō!
III. sing. nōscitat nōscitet nōscitābat nōscitāret nōscitābit nōscitātō!
I. plur. nōscitāmus nōscitēmus nōscitābāmus nōscitārēmus nōscitābimus
II. plur. nōscitātis nōscitētis nōscitāte! nōscitābātis nōscitārētis nōscitābitis nōscitātōte!
III. plur. nōscitant nōscitent nōscitābant nōscitārent nōscitābunt nōscitantō!
Thema Vox passiva
nōscit- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. nōscitor nōsciter nōscitābar nōscitārer nōscitābor
II. sing. nōscitāris nōscitēris nōscitāre! nōscitābāris nōscitārēris nōscitāberis nōscitātor!
III. sing. nōscitātur nōscitētur nōscitābātur nōscitārētur nōscitābitur nōscitātor!
I. plur. nōscitāmur nōscitēmur nōscitābāmur nōscitārēmur nōscitābimur
II. plur. nōscitāminī nōscitēminī nōscitāminī! nōscitābāminī nōscitārēminī nōscitābiminī —
III. plur. nōscitantur nōscitentur nōscitābantur nōscitārentur nōscitābuntur nōscitantor!
Thema Vox activa
nōscitāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. nōscitāvī nōscitāverim nōscitāveram nōscitāvissem nōscitāverō
II. sing. nōscitāvistī nōscitāveris nōscitāverās nōscitāvissēs nōscitāveris
III. sing. nōscitāvit nōscitāverit nōscitāverat nōscitāvisset nōscitāverit
I. plur. nōscitāvimus nōscitāverimus nōscitāverāmus nōscitāvissēmus nōscitāverimus
II. plur. nōscitāvistis nōscitāveritis nōscitāverātis nōscitāvissētis nōscitāveritis
III. plur. nōscitāvērunt nōscitāverint nōscitāverant nōscitāvissent nōscitāverint
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Voxactiva nōscitāre nōscitāvisse nōscitātūrum,-am, -um esse nōscitāns nōscitātūrus,-a, -um­
Voxpassiva nōscitārī nōscitātum,-am, -um esse nōscitātum īrī nōscitātus,-a, -um
Gerundium Gerundivum Supinum
nōscitandī nōscitandus, -a, -um nōscitātum nōscitātū
Noscere, agnoscere dilatare ▼
Noscere, agnoscere collabi ▲
Cernere, notare dilatare ▼
Cernere, notare collabi ▲
Explorare dilatare ▼
Explorare collabi ▲

Discretiva

noscito dictio est in variis linguis:

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
nōscitō secunda singularis futurum activa imperativus nōscō (nōscere)
nōscitō tertia singularis futurum activa imperativus nōscō (nōscere)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: nōs·ci·tō — morphologica: nosc-ito